ซูจิ่นชูส่งข้อความไปบอกกู้หมิงเฉินหลังเลิกงาน แล้วนั่งแท็กซี่กลับบ้าน
ระหว่างทางกลับบ้าน แวะซื้อไวน์ราคากลาง ๆ มาหนึ่งขวด ถือเป็นของขวัญวันเกิดให้พ่อแล้วกัน
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเธอจะให้อะไร ซูต้าจื้อก็ไม่มีทางชอบเธออยู่ดี ถ้าอย่างนั้นให้ไปแบบขอไปทีสักอย่าง ก็พอแล้ว
“จิ่นชู ในที่สุดก็มาแล้วนะ ทุกคนรอเธออยู่เลย”
ซูจิ่นชูเคาะประตู จ้าวซิ่วลี่เปิดประตูให้
พอเห็นเธอ ก็ทำทีเป็นทั้งตกใจและดีใจ เชื้อเชิญให้เธอเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น
ความกระตือรือร้นที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นนี้ ทำให้ซูจิ่นชูรู้สึกอึดอัด เธอยื่นของขวัญในมือให้
จ้าวซิ่วลี่รับไป แล้ววางไว้ข้าง ๆ โดยไม่แม้แต่จะมอง แน่นอนว่าที่ซูจิ่นชูมานี่ทำให้นางดีใจกว่า ส่วนของขวัญน่ะ ไม่สำคัญหรอก
“หึ”
ซูเหยาเหยาเดินเข้ามา เห็นซูจิ่นชูก็ส่งเสียงเย้ยหยันและกลอกตา
ซูจิ่นชูไม่ใส่ใจ ซูเหยาเหยาต่างหากที่ไม่ชอบเธอมาตลอด เธอชินแล้ว
ถ้าจู่ ๆ นางมาแสดงความกระตือรือร้นกับเธอเหมือนจ้าวซิ่วลี่ เธอคงไม่ชินมากกว่า
“จิ่นชูมาแล้ว รีบเข้ามา ทักทายคุณเฉินสิ”
ซูต้าจื้อลุกขึ้น แล้วตะโกนบอกซูจิ่นชูเสียงดัง
ซูจิ่นชูถึงได้สังเกตว่า ในบ้านยังมีคนอื่นอีก
และคนนั้นก็คือคุณเฉินคนเดิมที่เคยมายุ่งกับเธอในงานวันเกิด ตอนที่เจอกันครั้งแรก เขายังลงมือตบซูเหยาเหยาอีกด้วย
“คุณหนูซู เจอกันอีกแล้วนะ”