อาหารที่โจวอี้สั่ง ไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้ว
พี่ฮวาเห็นอาหารจานแล้วจานเล่าถูกยกมาเสิร์ฟ บางอย่างรู้จัก บางอย่างไม่รู้จัก ส่วนที่รู้จักก็เพราะก่อนหน้านี้แฟนของหลานสาวคอยย้ำซ้ำๆ ว่าเป็นอาหารราคาแพงทั้งนั้น ถึงได้จำฝังใจ อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า “เสี่ยวชู สามีเธอนี่รวยมากเลยนะ ที่บ้านทำอะไรกันแน่”
ซูจิ่นชูอึดอัดใจ
เธอแค่รู้ว่ากู้หมิงเฉินกับประธานบริษัทเป็นญาติกันเล็กน้อย แต่ที่บ้านทำอะไรไม่รู้เลย
“กินข้าวดีๆ อย่าไปถามเรื่องส่วนตัว” หยวนป๋อเหวินกระแอมเตือนเบาๆ
พี่ฮวาหัวเราะแห้งๆ รีบยกแก้วไวน์ขึ้นขอโทษซูจิ่นชู
ซูจิ่นชูเหลือบมองหยวนป๋อเหวินด้วยความซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง แต่กลับพบว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ที่หานจิ้ง
“จิ้งจิ้ง เธอชอบผู้จัดการฝ่ายหยวนเหรอ”
ตอนไปห้องน้ำ ซูจิ่นชูตั้งใจดึงหานจิ้งไปห้องน้ำด้านนอก ถือจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ถามเธอ
หานจิ้งหน้าแดงขึ้นทันที พูดหยอกเย้าเขินอายว่า “เสี่ยวชู เธอพูดอะไรบ้าๆ ฉันจะไปชอบผู้จัดการฝ่ายหยวนได้ยังไง เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันชอบแต่โลกสองมิติ”
“แต่ผู้จัดการฝ่ายหยวนชอบเธอ” ซูจิ่นชูพูด “เรื่องนี้เธอคิดยังไง”
หานจิ้ง “……”
หน้ายิ่งแดงกว่าเดิม รีบปฏิเสธว่า “เป็นไปไม่ได้ เขาจะชอบฉันได้ยังไง เขาเอาแต่คิดว่าฉันโง่ ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยก็ดูถูกฉันมาตลอด”
ซูจิ่นชูพูดไม่ออก ได้ยินข่าวซุบซิบใหญ่เลย ที่แท้พวกเขารู้จักกันมาตั้งแต่มหาวิทยาลัยเหรอ