กู้หมิงเฉินคุยกับก่วนเชาเสร็จก็ดึกมากแล้ว เขายังไม่รู้ข่าวที่เสิ่นม่านจือกลับประเทศ
กลับถึงบ้าน ไม่คิดว่ากู้หมิงเหมยจะมาที่นี่
“คุณมาทำอะไรที่นี่”
กู้หมิงเฉินขมวดคิ้ว ถอดเสื้อนอกส่งให้สาวใช้
กู้หมิงเหมยบอกว่า “แวะมาเยี่ยมคุณน่ะ กลับมาดึกขนาดนี้ ไปไหนมา”
“มีธุระ ถ้าไม่มีอะไรก็กลับได้แล้ว ซูซูพวกคุณ...”
“ไม่อยู่บ้านน่ะสิ” กู้หมิงเหมยว่า
กู้หมิงเฉินคิ้วขมวด ดวงตาฉายแววหนักขึ้น
เขามองไปทางเสี่ยวเหวิน เสี่ยวเหวินทำหน้าแหยๆ ว่า “คุณนายยังไม่กลับมาเลยค่ะ”
กู้หมิงเฉินหยิบมือถือออกมาทันที กดโทรหาซูจิ่นชู
“ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถรับสายได้ในขณะนี้”
“ไม่รับสายคุณ? ดูท่า พวกคุณคงมีปัญหากันจริงๆ แล้ว สมกับที่รักครั้งแรกนี่มันร้ายกาจจริงๆ เพิ่งกลับประเทศมาแท้ๆ ก็ทำให้พวกคุณผิดใจกันได้” กู้หมิงเหมยส่ายหน้ารำพัน
กู้หมิงเฉินถามอย่างไม่เข้าใจ “รักครั้งแรกอะไร? มันเกี่ยวอะไรกับผมกับซูจิ่นชู”
“อย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้เรื่องที่เสิ่นม่านจือกลับมา” กู้หมิงเหมยทำสีหน้าเหลือเชื่อ
กู้หมิงเฉินนิ่งไป ถึงตอบทันทีว่า “ผมไม่รู้จริงๆ เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
กู้หมิงเหมยถอดใจ นึกว่าเขารู้เรื่องที่เสิ่นม่านจือกลับประเทศตั้งนานแล้ว กลัวเขาจะเสียใจ ทั้งยังกลัวเขาจะทะเลาะกับซูจิ่นชู ก็เลยไม่วางใจ ต้องอุตส่าห์วิ่งมาดูแลพวกเขา
ผลสุดท้ายไม่คิดเลย ว่าตนเองคิดมากไปเอง ฝ่ายนั้นไม่รู้เรื่องที่เสิ่นม่านจือกลับประเทศเลยสักนิด?
“ในเมื่อคุณไม่รู้เรื่องที่เสิ่นม่านจือกลับประเทศ ทำไมถึงทะเลาะกับซูจิ่นชูล่ะ”