ซ่งอวี้ปิงเป็นห่วงอาฮวา ชาติที่แล้วเธอกับแมวตัวหนึ่งพึ่งพาอาศัยกันมาตลอด อีกทั้งอาฮวายังเป็นผู้มีพระคุณคนสำคัญที่ทำให้เธอได้เกิดใหม่ เธอจึงต้องปกป้องอาฮวา
แต่โขดหินริมทะเลลื่นมาก ซ่งอวี้ปิงพลาดลื่นล้ม เพื่อไม่ให้หน้ากระแทกพื้น เธอรีบใช้มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้
แรงมือช่วยรับน้ำหนัก ร่างจึงไม่กระแทกโขดหิน ทว่ามือกลับถูกบาดจนเลือดไหลไม่หยุด
ตอนนั้นอาฮวาคาบเปลือกหอยสีฟ้ามาวางไว้บนมือซ่งอวี้ปิง «อวี้ปิง นี่ของขวัญที่ฉันหาได้ เอามาให้เธอ»
ดวงตากลมโตของอาฮวากะพริบปริบ ๆ ดูน่ารักน่าเอ็นดู
แม้มือจะเจ็บมาก แต่ซ่งอวี้ปิงก็ทำใจดุอาฮวาไม่ลง «ขอบใจนะ อาฮวา»
ซ่งอวี้ปิงมองฝ่ามือที่เลือดไหล แล้วสูดปากเพราะความเจ็บ
แต่เรื่องที่ทำให้เธอตกตะลึงก็เกิดขึ้น เปลือกหอยสีฟ้าในฝ่ามือกลับดูดเลือดของเธอไม่หยุด
ไม่นาน เลือดบนมือก็หายไปหมด แม้แต่บาดแผลก็หายสนิท
เมื่อดูดเลือดจนเต็มอิ่ม เปลือกหอยก็หลอมรวมเข้าไปในฝ่ามือของเธอ เหลือไว้เพียงรอยเปลือกหอยสีฟ้าอ่อน
ซ่งอวี้ปิงยังคงตกตะลึง เธอลูบรอยเปลือกหอยบนฝ่ามือ ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นในมิติแห่งหนึ่ง
«เหมียว ๆ อวี้ปิง ที่นี่คือมิติ เธอชอบไหม» อาฮวาเอาตัวถูแขนซ่งอวี้ปิงอย่างออดอ้อน
น้ำทะเลสีครามใสแจ๋วราวกับกระจก สะท้อนเมฆขาวบนท้องฟ้าเป็นริ้ว
ซ่งอวี้ปิงเหยียบลงบนหาดทรายนุ่ม ก่อนค่อย ๆ เดินไปทางทะเล พูดให้ถูก ที่นี่ควรเป็นทะเลสาบสีคราม
แปลกจัง!
น้ำที่นี่สีฟ้าขนาดนี้ แต่กลับไม่มีปลา กุ้ง หรือแม้แต่พืชน้ำ
«อาฮวา ที่นี่ที่ไหนเหรอ»
อาฮวาเชิดหน้าอก สีหน้าเย่อหยิ่ง หรี่ตาลงเล็กน้อย
«เหมียว ๆ นี่คือมิติที่ฉันหาเจอและกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลกใบนี้ เอาปลาและกุ้งข้างนอกมาใส่ไว้ที่นี่ พวกมันจะโตขึ้น แถมคุณภาพยังดีขึ้นด้วย»
ซ่งอวี้ปิงดีใจจนแทบพูดไม่ออก วันนี้อาฮวาทำให้เธอตกตะลึงหลายครั้งเหลือเกิน
ซ่งอวี้ปิงกอดอาฮวาแล้วถูแก้มกับมัน «อาฮวาดีกับฉันจริง ๆ!»
อาฮวาถูกซ่งอวี้ปิงกอดไว้ ดวงตาหรี่ลงอย่างมีความสุข «เหมียว ๆ เธอเคยช่วยชีวิตฉันไว้ เธอเป็นคนดี ก็ควรมีความสุข ไม่ใช่ถูกคนอื่นบีบให้รับผิดชอบจนเสียเวลาทั้งชีวิต»
การได้เกิดใหม่ครั้งนี้ แลกมาด้วยการเผาผลาญสายเลือดบรรพกาลเพียงน้อยนิดที่อยู่ในตัวมัน
ตอนนี้มันเป็นแค่แมวลายธรรมดาตัวหนึ่ง ไม่อาจมีชีวิตเป็นอมตะ ต้องแก่และตายไปพร้อมกับอวี้ปิง
แต่ได้อยู่กับอวี้ปิงแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
«อวี้ปิง อย่าคิดมากเลย ข้างนอกใกล้ฝนตกแล้ว เราไปหาของอร่อยริมทะเลแล้วค่อยกลับกันเถอะ» อาฮวาเร่ง เมื่อกลับบ้านแล้วค่อยวิเคราะห์เรื่องมิติให้ละเอียด
«อื้ม!» ซ่งอวี้ปิงพาอาฮวาออกมา
บริเวณนี้มีโขดหินสูงชัน ทางเดินก็ลำบาก ปกติจึงแทบไม่มีใครมา
หางตาของซ่งอวี้ปิงเหลือบเห็นจุดหนึ่งบนหาดเลนที่อยู่ไม่ไกล ดูผิดปกติ
อาฮวาสูดกลิ่นเบา ๆ หนวดแมวสั่นระริก ก่อนจะวิ่งไปยังแอ่งน้ำอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเปี่ยมความตื่นเต้น «อวี้ปิง ในหลุมนี่มีของดี!»
ซ่งอวี้ปิงเดินไปข้างหน้าราว 20 เมตร บนหาดเลนมีหลุมใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4-5 เมตร เมื่อเทียบกับพื้นโคลนราบเรียบโดยรอบแล้ว หลุมนี้สะดุดตาเป็นพิเศษ
ฟองอากาศเล็กละเอียดผุดขึ้นจากผิวน้ำในหลุมไม่หยุด ส่งเสียงปุด ๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังหายใจอยู่ใต้น้ำ
ซ่งอวี้ปิงหิ้วถังเดินไป แล้วชะโงกหน้ามองลงไปในหลุม
น้ำลึกประมาณสองเมตรกว่า ขุ่นมัว แต่เธอเห็นครีบปลาว่ายผ่านผิวน้ำอย่างเลือนราง จากนั้นหลังปลาสีเทาดำตัวหนึ่งกว้างเท่าฝ่ามือก็พลิกขึ้นมา สะบัดน้ำกระเซ็นแล้วมุดหายลงไปอีกครั้ง
«อาฮวา เธอพูดถูกจริง ๆ! ที่นี่มีของดี!» ซ่งอวี้ปิงนั่งยอง ๆ ข้างหลุม หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย «แต่ฝนใกล้จะตกแล้ว จะเอาน้ำในหลุมออกมายังไงดี»
อาฮวาชะงัก «ลองใช้มิติของเธอดูไหม»
ซ่งอวี้ปิงตาเป็นประกาย «งั้นฉันลองดู จะเก็บน้ำเข้าไปในมิติ»
น้ำในหลุมขนาดราว 10 กว่าตารางเมตรที่เดิมมีน้ำเต็ม ถูกดูดเข้าไปในมิติจนหมด
ก้นหลุมเต็มไปด้วยอาหารทะเลที่ดิ้นพล่าน
ปลากะพงแดงป่าสิบกว่าตัว ปลากะพงทะเลตัวยาวกว่าหนึ่งฉื่อ 8 ตัว และปูม้าอีกยี่สิบกว่าตัว
ยังมีปลิงทะเลป่าอีกสิบกว่าตัวด้วย
ซ่งอวี้ปิงดีใจ «วันนี้ได้ของเยอะจริง ๆ คืนนี้ต้องกินมื้อใหญ่แล้ว»
«ฉันอยากกินปลาทอด ข้างนอกกรอบ ข้างในนุ่ม» อาฮวากลืนน้ำลาย เผยท่าทางอยากกินสุด ๆ
เม็ดฝนตกกระหน่ำลงมา กระทบพื้นดังแปะ ๆ
ท้องฟ้ามืดลงกว่าเดิม ไกลออกไปเริ่มมองเห็นน้ำทะเลกำลังหนุนสูง
ซ่งอวี้ปิงกลุ้มใจ «ของเยอะขนาดนี้ ถังใบเดียวใส่ไม่หมดแน่!»
อาฮวาส่ายหางไปมา «อวี้ปิง ลองเก็บไว้ในมิติดูไหม»
ซ่งอวี้ปิงตาเป็นประกาย «ได้ เก็บ!»
ทั้งถังและอาหารทะเลที่ก้นหลุมถูกย้ายเข้าไปในน้ำสีครามของมิติทั้งหมด
«ฝนตกแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ»
ซ่งอวี้ปิงอุ้มอาฮวาไว้ แล้วเหยียบโขดหินเดินกลับ ฝีเท้าเบาหวิวราวกับจะลอยขึ้นฟ้า
ม่านฝนบดบังสายตาของซ่งอวี้ปิง แต่หัวใจเธอเบิกบาน เสียงหัวเราะสดใส
ชาติที่แล้วเธอติดอยู่บนเกาะแห่งนี้ ติดอยู่ท่ามกลางน้องชายหญิงสี่คนกับพ่อแม่ที่พึ่งพาไม่ได้ ชีวิตทั้งชีวิตยากจนและขมขื่น
ชาตินี้ เธอมีความทรงจำจากการเกิดใหม่ มีอาฮวาที่เก่งกาจ มีฝีมือหาของทะเลตอนน้ำลง แถมยังมีมิติสำหรับเก็บของอีกด้วย
ฟ้าจะฝนตก พ่อแม่จะหย่ากัน ก็ช่างเถอะ
อย่างไรเสียเธอก็ได้ค่าเลี้ยงดูมาแล้ว ส่วนการเลี้ยงน้อง ๆ เธอเตรียมเปลี่ยนวิธีใหม่
จะตามใจจนไร้ขอบเขต ไร้หลักการไม่ได้
ฝนตกหนักมาก หลายคนหลบฝนอยู่ในเพิงตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
«ซ่งอวี้ปิง หยุดเดี๋ยวนี้!» อู๋ฮุ่ยเฟินเท้าเอว กระชากซ่งอวี้ปิงที่กำลังวิ่งผ่านข้างเพิงเอาไว้
ซ่งอวี้ปิงเซถลา เกือบล้มลง «คนดี ๆ เขาไม่ขวางทางกันหรอก ตาบอดหรือไง!»
ชายหนุ่มอายุราว 20 ปี หลินอวี้หยางกำลังดึงแขนอู๋ฮุ่ยเฟิน พลางจ้องซ่งอวี้ปิงอย่างเดือดดาล «ซ่งอวี้ปิง เธอพูดกับแม่ฉันแบบนี้ได้ยังไง»
ซ่งอวี้ปิงหันไปมองหลินอวี้หยาง รักแรกของเธอในอดีต
มาเร็วดีนี่!
คนที่หลบฝนอยู่พากันมองหน้ากัน ส่งสายตาให้กันอย่างรู้กัน ตั้งท่ารอดูเรื่องสนุก
อู๋ฮุ่ยเฟินถลึงตาใส่ซ่งอวี้ปิงแล้วชี้หน้า «ซ่งอวี้ปิง บอกฉันมาตามตรง พ่อแม่เธอหย่ากันแล้วใช่ไหม»
«ใช่!» พอเห็นคนที่มา ซ่งอวี้ปิงก็นึกขึ้นได้ว่าเวลาผ่านมานานเกินไป จนเธอลืมแม่ลูกประหลาดคู่นี้ไปแล้ว
อู๋ฮุ่ยเฟินชี้ไปทางซ่งอวี้หลินกับซ่งอวี้เจี๋ย «แล้วน้อง ๆ ทั้งสี่คนของเธอ ใครจะเลี้ยง»
«ฉันเลี้ยงเอง!» ซ่งอวี้ปิงไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าแต่ละเดือนเธอมีรายรับจากค่าเลี้ยงดูและค่าจ้างพี่เลี้ยงรวมกันกว่าสี่พันหยวน
อู๋ฮุ่ยเฟินขึ้นเสียงแหลม «เธอจะเลี้ยงเอง? เอาอะไรมาเลี้ยง! ลูกชายฉันเป็นนักเรียนสายอาชีพ ได้รับการจัดสรรให้ไปทำงานที่สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ เขาร้องไห้อ้อนวอนจะอยู่กับเธอ ฉันก็ยอมแล้ว»
«ตอนนี้เธอมีทางเลือกแค่สองทาง ทางแรก ตัดใจจากคนอื่นแล้วอยู่กับลูกชายฉัน ห้ามเลี้ยงน้องตัวถ่วงทั้งสี่คน ทางที่สอง เอาเงินค่าเลี้ยงดูและค่าจ้างพี่เลี้ยงทั้งหมดมาให้ฉัน ฉันจะช่วยเก็บเงินและเลี้ยงพวกเขาแทน»
ซ่งอวี้ปิงชะงัก เรื่องค่าเลี้ยงดู คนบนเกาะรู้กันแล้วหรือ
จู่ ๆ ซ่งอวี้ปิงก็นึกขึ้นได้ว่าป้าของหลินอวี้หยางทำงานอยู่ที่สำนักงานกิจการพลเรือน มิน่าล่ะถึงรู้เรื่องค่าเลี้ยงดู
ซ่งอวี้ปิงหันไปมองหลินอวี้หยาง «หลินอวี้หยาง นายคิดยังไง»
หลินอวี้หยางมองใบหน้าขาวผ่องและเครื่องหน้าประณีตของซ่งอวี้ปิง แววตาซับซ้อน
«อวี้ปิง เธอยังเด็ก จะดูแลเงินได้ยังไง»
«อีกอย่าง เราหมั้นกันแล้ว ยังไงก็ต้องเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ช้าก็เร็ว เงินของเธอก็ย่อมเป็นเงินของบ้านฉัน»