ชาติที่แล้วก็เป็นแบบนี้ ซ่งอวี้ชิงถูกคนบ้านสามีทำให้เจ็บช้ำ ชีวิตลำบาก จึงกลับมาบ้านเดิมร้องไห้ระบายกับเธอ
เธอช่วยออกหน้าแทนซ่งอวี้ชิง แต่ต่อหน้าคนบ้านสามีกับเฉินเจียซู่ ซ่งอวี้ชิงกลับแสร้งทำเป็นใจกว้าง ปล่อยให้เธอกลายเป็นคนร้ายอยู่ฝ่ายเดียว
เมื่อตำรวจหลี่เห็นสถานการณ์ ก็เดินเข้ามาสอบปากคำ «เฉินเจียซู่ ซ่งอวี้ชิงแจ้งความว่าคุณหลอกลวงและข่มขืนเธอ มีอะไรจะพูดไหม?»
เฉินเจียซู่ยิ้มบาง ๆ «ตำรวจหลี่ ผมกับอวี้ชิงรักกันด้วยใจจริง ตั้งใจจะแต่งงานใช้ชีวิตด้วยกัน ไม่มีเรื่องบังคับกันหรอกครับ แค่ตอนนี้เรายังอายุไม่ถึงเกณฑ์แต่งงานตามกฎหมาย เลยยังไม่ได้จัดงานแต่ง»
ตำรวจหลี่ถามอีกครั้ง «ซ่งอวี้ชิง ตกลงคุณเต็มใจหรือถูกบังคับ?»
หวังลี่ผิงพูดเสียงอ่อนโยน แต่คำพูดกลับซ่อนคมไว้ «อวี้ชิง ฉันมองเธอเหมือนลูกสาว แล้วเธอจะใส่ร้ายเจียซู่เพียงเพราะคนนอกยุแยงคำเดียวได้ยังไง?»
ตำรวจหลี่ห้ามไว้ «กรุณาอย่ารบกวนผู้แจ้งความขณะให้ปากคำ»
เฉินเจียซู่ยิ้มอย่างอ่อนโยน เปี่ยมรักและสุขุม «แม่ครับ ตำรวจพูดถูก อวี้ชิงแยกแยะได้ว่าใครดีกับเธอ»
ตำรวจหลี่กล่าวอย่างเคร่งขรึมจริงจัง «ซ่งอวี้ชิง กรุณาบอกมาว่าคุณเต็มใจหรือถูกบังคับ?»
ซ่งอวี้ชิงมองพี่สาว ซ่งอวี้ปิง «ฉัน...ฉันเต็มใจค่ะ พี่ใหญ่ ฉันกับเจียซู่รักกันด้วยใจจริง»
หวังลี่ผิงยิ้มอย่างได้ใจ สีหน้ามั่นอกมั่นใจราวกับถือไพ่เหนือกว่า «สหายตำรวจ ได้ยินแล้วใช่ไหม?»
«อวี้ชิงเต็มใจ ที่ไม่ได้จัดงานแต่งก็เพราะอายุยังไม่ถึง พอถึงวัยแล้ว ฉันจะจัดงานแต่งให้พวกเขาอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ»