รอยยิ้มสุขุมมั่นใจราวกับวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้วบนใบหน้าของเฉินเจียซู่หายไป ตอนนี้เขาขมวดคิ้วแน่น
เขาเป็นครูโรงเรียนพยาบาล และเคยเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยในยุค 80
ถึงจะไม่ได้เรียนกฎหมายมาโดยตรง แต่เขาก็มีความรู้พื้นฐานอยู่บ้าง
ถ้าซ่งอวี้ปิงยืนกรานจะเอาเรื่องจริง ๆ เรื่องนี้คงจัดการได้ยากสำหรับเขา
ขณะที่เฉินเจียซู่กำลังคิดหาทางแก้ปัญหาให้เรียบร้อย หวังลี่ผิงที่เอาแต่ใช้อำนาจรังแกคนอื่นก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที
“หูหนวกหรือไง?”
“น้องสาวเธอก็บอกเองว่าเต็มใจ เป็นฝ่ายวิ่งเข้าใส่ ชอบลูกชายฉันเอง แถมยังปีนขึ้นเตียงลูกชายฉันอีก จะมาโทษลูกชายฉันได้ยังไง?”
ซ่งอวี้ปิงเลิกคิ้ว หันไปมองเหลียงอันหมิงที่เมื่อครู่ยังอุตส่าห์อธิบายกฎหมายอาญาให้เธอฟังอย่างแข็งขัน “มา ๆ ไหนบอกว่ารู้กฎหมายดีนักไง ลองพูดสิว่าฉันมีสิทธิ์เอาเรื่องครูเฉินเจียซู่ในฐานะผู้กระทำความผิดหรือเปล่า?”
ตอนพูดคำว่า “ครู” เธอจงใจเน้นเสียงและเว้นจังหวะ
เหลียงอันหมิงได้ยินแล้วก็ไม่กล้าสบสายตาคมกริบของซ่งอวี้ปิง
ซ่งอวี้ปิงมองเหลียงอันหมิงซึ่งหน้าตาคล้ายหวังลี่ผิงอยู่เล็กน้อยด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“คำถามนี้ตอบยากนักหรือไง? ทำไมไม่ตอบล่ะ? เพราะเธอเป็นอาสะใภ้ของนายหรือ?”
“เจ้าหน้าที่รัฐปกป้องผู้กระทำความผิด ถือว่าละเว้นการปฏิบัติหน้าที่! ต้องรับผิดตามกฎหมายเหมือนกัน!”
ตำรวจหลี่ได้ยินดังนั้นก็หน้าเคร่ง เขาถลึงตามองเหลียงอันหมิง “ในเมื่อคุณเป็นญาติกับผู้เกี่ยวข้องในคดี ก็ถอนตัวจากเรื่องนี้ไป!”
เหลียงอันหมิงรีบรับคำ “ครับ หัวหน้า!”