ซ่งอวี้ปิงมองอาฮวาที่เงยหน้าขึ้น หางแกว่งไปมาไม่หยุด ก่อนจะโน้มตัวลงดีดหน้าผากมันเบา ๆ
“โอ๊ย อาฮวา นี่เธอรู้จักเล่นตัวแล้วเหรอ?”
อาฮวากระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของซ่งอวี้ปิงอย่างเป็นจังหวะพอดี แล้วออดอ้อน “อวี้ปิง เรารวยแล้ว เรารวยแล้ว!”
ซ่งอวี้ปิงอุ้มเจ้าเหมียวน้อยน่ารักไว้ในอ้อมแขน พลางเอ็นดูมัน “เจ้าแมวหาสมบัติอย่างเธอไปเจอของดีอะไรมาอีกล่ะ?”
อาฮวาถูกซ่งอวี้ปิงลูบจนสบายไปทั้งตัว มันหรี่ตาครางงึมงำ “ขวา... ซ้าย... ตรงกลางแรงกว่านี้อีกหน่อย...”
ซ่งอวี้ปิงอยู่กับอาฮวามาทั้งชีวิต ตอนนี้พวกเธอยังเป็นคู่หูสนิทที่สื่อสารกันได้อีกด้วย
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่า ต่อให้อยู่กับอาฮวาไปตลอดชีวิตก็คงดีเหมือนกัน
“วันนี้ฉันมีเรื่องชกต่อยตั้งสองครั้ง เหนื่อยนิดหน่อย ถ้าเธอไม่พูด ฉันจะไปอาบน้ำนอนแล้วนะ”
อาฮวารีบเบิกตากลมโต “ไป ๆ ฉันพาเธอไปที่ที่หนึ่ง ให้หายเหนื่อยเลย”
“ที่ไหน?” ซ่งอวี้ปิงถามอย่างสงสัย “ฉันนอนสักตื่นก็หายแล้ว!”
“ไปเถอะน่า ไปเถอะ!” อาฮวาเอาแก้มกลมป้อมถูไถแก้มซ่งอวี้ปิง “ฉันไม่หลอกเธอหรอก”
ถูกอาฮวาตื๊อจนหมดทาง ซ่งอวี้ปิงจึงยอมตกลง ใครใช้ให้ในใจเธอ อาฮวาเป็นที่หนึ่งล่ะ?
“ก็ได้ ๆ ฉันไปเปลี่ยนรองเท้าก่อน”
ฟ้ามืดแล้ว ใส่รองเท้าแตะส้นสูงครึ่งนิ้วเดินไปมาเสี่ยงล้มได้ง่าย
เธอจะเปลี่ยนเป็นรองเท้ากีฬา คู่นี้เป็นของขวัญวันเกิดที่คุณปู่มอบให้เมื่อปีก่อน ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ (ภาพ)
ซ่งอวี้ปิงถือท่อเหล็ก เดินตามอาฮวาที่วิ่งนำไปอย่างร่าเริง มุ่งหน้าไปทางหลังเขา