หญิงสาวผิวซีด ผมเผ้ายุ่งเหยิงคนนี้ได้ยินเสียงซ่งอวี้ปิงก็เงยหน้าพรวด สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“พะ...พี่ใหญ่...ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่คะ?”
ซ่งอวี้ปิงขมวดคิ้ว สายตาหยุดอยู่ที่เส้นผมยุ่งเหยิงกับมือหยาบกร้านของซ่งอวี้ชิง “ซ่งอวี้ชิง เธอไม่ได้เรียนอยู่ที่โรงเรียนพยาบาลหรือ? แล้วมาทำอะไรในอาคารพักครอบครัวของมหาวิทยาลัยเกษตรชิงเฉิง?”
กู้เฉินชะงัก มองซ่งอวี้ปิงที แล้วมองซ่งอวี้ชิงที ทั้งคู่ดูคล้ายกันอยู่จริง ๆ
ซ่งอวี้ชิงยังไม่ทันตอบคำถาม น้ำตาก็เริ่มไหลแล้ว
คนที่อยู่รอบ ๆ ซึ่งกำลังซื้อปลาต่างพากันชะงักไป
ป้าร่างผอมคนหนึ่งกลอกตาแล้วพูดว่า “อุ๊ย หนูจ๋า น้องสาวเธอยังเป็นนักเรียนอยู่เลยนี่ ทำไมถึงมาทำงานเป็นแม่บ้านล่ะ?”
“แม่บ้าน?” ซ่งอวี้ปิงขมวดคิ้ว พลางนึกย้อนถึงชาติก่อนอย่างละเอียด
อีกหนึ่งเดือนต่อมา ซ่งอวี้ชิงน้องสาวคนรองบอกว่าจะไปฝึกงาน ไม่ได้พูดถึงเรื่องคบหากับใครเลย
น้องเขยในเวลาต่อมาก็แซ่เฉินเหมือนกัน แถมยังเป็นครูโรงเรียนพยาบาล แม่สามีเป็นแม่บ้าน ส่วนพ่อสามีเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย
สามีกับครอบครัวสามีที่เธอคิดว่าดีนักหนา แท้จริงกลับไม่ได้ดีกับเธอเลย
ซ่งอวี้ปิงรู้เพียงว่าทุกครั้งที่ซ่งอวี้ชิงกลับบ้านเดิม ก็มักจะบ่นว่าขัดสน
ในฐานะพี่สาวใหญ่ หากช่วยได้เธอก็ช่วย กุ้งตัวใหญ่ ๆ ที่ดี ๆ เธอจะตากแห้งให้น้องเอากลับไป บางครั้งเห็นซ่งอวี้ชิงมีรอยแผลเต็มตัว เธอก็พาคนในตระกูลไปหาเฉินเจียซู่เพื่อหนุนหลังให้น้อง
ทั้งหมดก็แค่อยากให้น้องมีชีวิตในบ้านสามีที่ดีขึ้นสักหน่อย แต่ตอนนี้ดูท่าจะมีเรื่องซ่อนอยู่จริง ๆ!