ซ่งอวี้ปิงหันกลับมา “หนุ่มหล่อ สนใจซื้ออาหารทะเลไหม?”
“ไม่ซื้อ!” กู้เฉินรู้สึกเก้อเขิน อีกทั้งยังคิดว่าตัวเองเมื่อครู่บุ่มบ่ามเกินไป “แต่ขอดูปูม้าตัวใหญ่พวกนี้ให้ละเอียดหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ!” เมื่อเห็นลุงใหญ่ทำท่าประจบชายหนุ่มคนนี้ ซ่งอวี้ปิงจึงวางท่าดีขึ้นเล็กน้อย “แต่คุณต้องรีบหน่อยนะ ฉันต้องรีบเข้าเมืองไปขายอาหารทะเล”
กู้เฉินรีบหยิบปูม้าตัวใหญ่หนักสามถึงสี่จินขึ้นมาตัวหนึ่ง พอพลิกดูท้องก็เห็นว่าเป็นปูตัวเมียที่มีไข่เต็มกระดอง
“เกาะเหลียนฮวาของเราอยู่ตรงรอยต่อระหว่างทะเลป๋อไห่กับทะเลเหลือง ปูม้าไม่มีทางโตได้ขนาดนี้หรอก”
ซ่งอวี้ปิงรู้สึกผิดอยู่ในใจ ความจริงปูไม่มีทางโตได้ขนาดนี้ เป็นเพราะพื้นที่มิติทั้งนั้น แต่เธอไม่มีทางพูดออกไปเด็ดขาด
“ยังไงปูม้าพวกนี้ฉันก็จับได้ตอนออกไปหาของทะเลเอง ถ้าคุณจะซื้อ เห็นแก่ลุงใหญ่ ฉันก็ขายให้ แต่ถ้าไม่ซื้อก็อย่ามาเสียเวลาฉัน”
กู้เฉินจับรถสามล้อไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย “ผมไม่ซื้อ!”
“ไม่ซื้อแล้วจับรถสามล้อฉันไว้ทำไม?” ซ่งอวี้ปิงไม่พอใจ หน้าตาดีแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง?
อย่าคิดว่าหล่อแล้วเธอจะยกให้ฟรี ๆ
แผนใช้หนุ่มหล่อไม่ได้ผลกับเธอหรอก
เมื่อเห็นว่าซ่งอวี้ปิงเข้าใจผิด กู้เฉินก็รีบอธิบาย “แต่ผมแนะนำให้คุณขายปูม้าพวกนี้ให้มหาวิทยาลัยเกษตรกรรมชิงเฉิงใช้เป็นพ่อแม่พันธุ์เพื่อการวิจัยได้นะ ปูม้าที่มีไข่เต็มกระดองแบบนี้ราคาสูงมาก”
แน่นอนว่าปูที่ขายเป็นพ่อแม่พันธุ์ย่อมราคาสูงกว่าปูที่ขายเป็นเนื้อ
ถ้าวิจัยจนเพาะลูกปูได้ดี เกาะเหลียนฮวาของพวกเขาก็จะซื้อไปพัฒนาการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำบนเกาะได้เหมือนกัน
“เลขากู้ สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากจริง ๆ ถ้าขายได้ราคาดี ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณนะคะ” ซ่งอวี้ปิงรีบเดินยิ้มแป้นเข้ามา ถูมือไปมาแล้วจับมือกู้เฉิน