หยางหลิ่วอุ้มสุนัขอ้าวเมฆเดินเล่นอยู่ในเผ่าเสวี่ย พลางสังเกตวิถีชีวิตของคนเถื่อนเหล่านี้และมองสำรวจที่ราบหิมะทะเลเหมันต์ไปด้วย
เขาเดินเล่นในเผ่าเกือบหนึ่งชั่วโมง โดยมีเด็กน้อยสิบเอ็ดคนเดินตามหลัง
เด็กตัวเล็ก ๆ เหล่านี้ต่างจากคนรุ่นพ่อแม่ พวกเขาไม่ได้รู้สึกแปลกแยกกับหยางหลิ่ว และไม่ได้มองเขาเป็นเทพเจ้าผู้สูงส่ง กลับทำตัวเหมือนเด็ก ๆ ที่ว่างจนตั้งตัวเองเป็นหัวโจก
หยางหลิ่วไม่ได้เล่นกับเด็กมานานแล้ว
ตอนอยู่ดาวสีน้ำเงิน หลังจากพ่อแม่จากไป เขาก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากโดยมีหยางซีอยู่ด้วย จึงมีประสบการณ์เลี้ยงเด็กมาบ้าง
เขาหยิบเนื้อแรดเกล็ดภูเขาย่างออกมาจากมิติ แบ่งให้เด็กทั้งสิบเอ็ดคนคนละชิ้น เนื้อโรยเกลือไว้แล้ว อีกทั้งยังเป็นเนื้อแรดชั้นดี
เด็ก ๆ เคี้ยวไปได้คำเดียวก็หยุดไม่ได้
แม้แต่เด็กที่เล็กที่สุด พอกินหมดแล้วยังยื่นมือมาขอจากหยางหลิ่วอีก
พ่อแม่ของเด็กตกใจจนรีบเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น “ท่านเทพ โปรดอภัยด้วย เป็นความผิดของเสวี่ยเป่าลูกข้าเอง ข้าจะให้เขามาขอขมาท่าน!”
พูดจบ คนเถื่อนชายหญิงคู่นั้นก็ผลักเด็กที่ชื่อเสวี่ยเป่าลงคุกเข่า บังคับให้เขาก้มกราบ
หยางหลิ่วรีบห้ามพวกเขา
แต่ก็สายไปแล้ว
เด็กชายร้องไห้จ้า ถูกกดลงกับพื้น
เห็นอีกฝ่ายกำลังจะก้มกราบตน หยางหลิ่วก็รีบยื่นมือไปดึงไว้
“พอแล้ว เด็กไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ใช่คนใจแคบสักหน่อย พวกคุณคิดว่าฉันใจแคบหรือไง?” หยางหลิ่วย้อนถาม