บทที่ 135 ชายคนแรกที่สร้างหมู่บ้าน
เมื่อเห็นพรสวรรค์ของเสวี่ยเป่า หยางหลิ่วก็อดถอนใจไม่ได้ คนเรานี่ช่างแตกต่างกันจริง ๆ ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นคนเถื่อนแท้ ๆ
แต่คนกับคนเถื่อนก็ยังแตกต่างกันอยู่ดี
“เจ้าหนู ต่อไปนี้มาฝึกยุทธ์กับข้าดีไหม?”
เสวี่ยเป่าไม่ต้องคิดก็ตอบตกลงทันที “เทพเบื้องบน ต่อไปข้าจะกลายเป็นเทพได้หรือไม่?”
“ฮ่า ๆ ๆ ขอแค่ฝึกยุทธ์ให้ดี ก็เป็นได้!”
หยางหลิ่วไม่รู้ว่าจะกลายเป็นเทพได้อย่างไร แต่เขาคิดว่านักวิวัฒนาการก็น่าจะนับเป็นเทพได้แล้วกระมัง!
อย่างไรเสีย คนเถื่อนหลายสิบคนยังต้องร่วมมือกันถึงจะรับมือเผ่าสัตว์ได้เพียงตัวเดียว
โดยทั่วไปแล้วเผ่าสัตว์ล้วนเป็นนักวิวัฒนาการ อีกทั้งยังได้ยินจากเสวี่ยจีว่า คนเถื่อนบางคนถึงกับยกเผ่าสัตว์ให้เป็นเทพผู้พิทักษ์
“ไปกันเถอะ ไปดูว่าพ่อแม่ของเจ้าจัดการกันไปถึงไหนแล้ว!”
พูดจบ หยางหลิ่วก็ไม่รอให้เสวี่ยเป่าปฏิเสธ เขาเดินออกจากเรือนหลักมายังลานด้านหน้า เห็นเสวี่ยหลานกับหญิงสาวอีกสองคนกำลังป้อนอาหารให้เจ้าวัวดำ
เขามาถึงนอกคอกที่เลี้ยงเจ้าวัวดำกับลูกม้า
เจ้าวัวดำทำท่าเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองหยางหลิ่ว
หยางหลิ่วโมโหจนชกมันไปหนึ่งหมัด “อะไร เมื่อไม่เจอกันเดือนเดียว เมื่อคืนแกล้งหลับ ตอนนี้จำข้าไม่ได้แล้วหรือไง? อยากโดนสั่งสอนนักใช่ไหม!”
เจ้าวัวดำเปลี่ยนสีหน้าทันที มองหยางหลิ่วอย่างประจบประแจง ถึงกับส่งสัญญาณให้เขาขึ้นหลังตัวเอง คงคิดจะพาเจ้าคนไร้ยางอายคนนี้ออกไปเดินเล่น
หยางหลิ่วรู้ว่าอีกฝ่ายอยากออกไปข้างนอก จึงไม่เปิดโอกาสให้มัน แล้วเลือกเดินจากไปเอง