หลิงอวิ้นพาถังฮ่าวเข้าไปในกระท่อมน้ำแข็งใต้ดิน
ในเวลาเดียวกัน ห้องถ่ายทอดสดของทั้งสองคนก็ปิดลงทั้งหมด
ส่วนทางหยางหลิ่ว หลังจากแยกประเภทฝูงปลาเรียบร้อย เขาก็หันไปพูดกับหานเฟยและมู่หรงเสวี่ยว่า «ระดับตำนาน คนละ 50 ตัว...»
เขาจัดสรรของเรียบร้อยแล้วจึงพูดต่อ «ของชนิดเดียวกันอย่าแยกเก็บ ใช้น้ำแช่แข็งมันไว้ แบบนี้ก็จะรวมเป็นก้อนเดียว กินพื้นที่แค่ช่องเดียว!»
หานเฟยได้ยินแล้วถึงกับอึ้ง
«เดี๋ยวนะ พี่หยาง ฉันเหมือนจะรู้แล้วว่าทำไมของพี่ถึงเยอะขนาดนี้ ที่แท้พี่เอาแต่คิดว่าจะหาช่องโหว่ของระบบยังไงสินะ?»
หยางหลิ่วได้ยินแล้วก็ยิ้ม เขาแค่มีระบบเท่านั้นเอง ยามว่างก็ศึกษาพื้นที่เก็บของ 100 ช่องของระบบไปเรื่อย ๆ นานเข้าจึงค้นพบกฎนี้
ยกตัวอย่างเช่น ปลาหนึ่งตัวนับเป็นหนึ่งหน่วย แต่ถ้าแช่แข็งจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง แล้วเก็บก้อนน้ำแข็งนั้น ก็ยังนับเป็นหนึ่งหน่วยอยู่ดี
แต่ในก้อนน้ำแข็งก้อนหนึ่งมีปลาอยู่กี่ตัว ใครจะไปรู้ล่ะ?
เมื่อเทียบกับปลาหนึ่งตัวแล้ว ปลาที่อยู่ในก้อนน้ำแข็งมีจำนวนมากกว่ากันคนละชั้น
หลังได้ฟังหยางหลิ่ว ทั้งสามคนก็เริ่มลงมือ แบ่งปลาแช่แข็งตามจำนวนสูงสุดที่แต่ละช่องเก็บได้ จากนั้นก็เก็บทั้งหมดเข้าไป
พวกเขาไม่ลืมเซวียหรง จึงเหลือปลาไว้ให้เขาหนึ่งก้อนด้วย
สุดท้าย บนผืนน้ำแข็งเหลือปลามังกรน้ำแข็งเงินยาว 3 เมตรอยู่เพียง 2 ตัว
หยางหลิ่วส่งเสียงเรียก หมาป่าหิมะสิบกว่าตัวก็วิ่งเข้ามา «ตัวนี้ พวกเจ้าเอากลับไปกิน ช่วงสองสามวันนี้ข้าคงยังไม่ไปไหน พอถึงเวลาจะไป ข้าจะส่งสัญญาณให้ พวกเจ้าค่อยมา พาพวกเราออกไป!»