ลงมือทำทันที
หลิงอวิ้นกับคนอื่น ๆ เก็บข้าวของในกระท่อมน้ำแข็งเรียบร้อยแล้ว ก็ออกเดินทางตอนเที่ยงของวันที่สาม
ผู้นำทาง: หยางหลิ่ว!
หัวหน้าทีม: หลิงอวิ้น!
สมาชิก: หานเฟย เซวียหรง ถังฮ่าว!
พลซุ่มยิง: มู่หรงเสวี่ย
หลังจากมู่หรงเสวี่ยได้ลองใช้ว่านเซี่ยงครั้งหนึ่ง เธอก็ไปขอกระสุนจากหยางหลิ่วมา 1,000 นัด พร้อมกระสุนเจาะเกราะเฉพาะที่สร้างได้หนึ่งนัดทุก ๆ 5 วัน
กระสุนเจาะเกราะทั้ง 6 นัดถูกมู่หรงเสวี่ยซ่อนไว้อย่างมิดชิด แม้แต่หานเฟยที่เคยเป็นทหารเหมือนกัน ขอจับดูสักนัด เธอก็ยังไม่ยอมให้
“นี่ หยางหลิ่ว ทำไมนายไม่เอาปืนกลเข้ามาด้วยล่ะ ตอนอยู่หน่วยฉันเป็นพลจู่โจม ปืนกลน่ะฉันถนัดที่สุดแล้ว!”
หยางหลิ่วอดพูดไม่ได้เมื่อได้ยินหานเฟยบ่นอยู่บนรถเลื่อน “ฉันก็อยากเอาเข้ามาเหมือนกัน! แต่ก็เห็นแล้วนี่ว่าฉันเอาเข้ามาไม่ได้!”
“แล้วว่านเซี่ยงล่ะ?”
“พี่หาน! ว่านเซี่ยงเป็นแก่นเทพ ไม่ใช่อาวุธนะ!”
“อ้อ ๆ”
ทั้งกลุ่มเดินทางไปบนทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ พลางพูดคุยกันไปด้วย
ห้าวันต่อมา
เผ่าสัตว์หัวแพะปะทะกับประเทศซากุระ ประเทศโสม และประเทศประภาคาร
เผ่าสัตว์หัวแพะถูกจาร์วิสทำให้บาดเจ็บสาหัส ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ตอนจากไปคราวนี้ มันพาหลี่ลี่เฉิงไปด้วย
เดิมทีประเทศซากุระกับประเทศโสมเชิญประเทศประภาคารมาช่วยเซินเถียนและจางหยวนอิง แต่สุดท้ายกลับช่วยสองคนนั้นออกมาไม่ได้ แถมยังเสียหลี่ลี่เฉิงไปอีกคน
“บ้าจริง! ฉันสั่งให้พวกแกเฝ้าหลี่ลี่เฉิง แล้วเฝ้ากันยังไง! บ้าจริง!” วาตานาเบะ จุนเห็นอาจารย์ของตนถูกพาตัวไป ก็หันไปด่าเฉวียนจื้อไพ่จากประเทศโสมอย่างเดือดดาล