ภายในกล้องเล็ง
หยางหลิ่วเห็นโอกาโมโตะ อิชิกาวะกำลังถูกบังคับให้เจาะน้ำแข็ง
ในภาพ
มีร่างหนึ่งคุกเข่าอยู่บนผืนน้ำแข็ง
มือของเขาถือของคล้ายมีดสั้น จ้วงเจาะลงบนผืนน้ำแข็งทีละครั้ง
ท่าทางของเขาเชื่องช้าอย่างเหลือเชื่อ
ยิ่งมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนตามตัว ก็ยิ่งดูน่าเวทนา
แถมยังชวนขำอยู่หน่อย ๆ
หยางหลิ่วเห็นว่า
ร่างในภาพเจาะไปได้สักพักก็หยุด แล้วค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าแพะเขาน้ำแข็งที่อยู่ข้าง ๆ ยื่นมือออกไป แบฝ่ามือหงายขึ้น แล้วจ้องมองแพะเขาน้ำแข็งตรงหน้า
ส่วนแพะเขาน้ำแข็งนอนหมอบอยู่ที่เดิม ไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา
โอกาโมโตะขยับกระเถิบไปข้างหน้าครึ่งก้าว ก่อนจะฟุบลงบนหิมะ ก้มศีรษะโขกกับพื้น
ไม่รู้ว่าพึมพำอะไรอยู่ในปาก
เอาแต่ส่งเสียงจ้อกแจ้กไม่หยุด
แพะเขาน้ำแข็งคงฟังไม่รู้เรื่อง จึงยังคงนิ่งสนิท ผ่านไปพักใหญ่ถึงค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปอีกด้าน แล้วหมอบลงใหม่
ส่วนโอกาโมโตะที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าแพะเขาน้ำแข็งยังคงยื่นมือค้างท่านั้นอยู่นาน กว่าจะได้สติกลับมา
จากนั้นเขาก็ขยับตัว
หันไปทางโพรงหิมะ
หยางหลิ่วเลื่อนกล้องเล็งไปตามสายตาของเขา ก็เห็นร่างหนึ่งห่มหนังสัตว์พิงอยู่กับราชันแพะตรงปากถ้ำ ใบหน้านั้นหยางหลิ่วรู้จักดี—จางหยวนอิง!
กล้องเล็งขยับอีกครั้ง หันกลับไปทางโอกาโมโตะ
เห็นเขาคลานงุ่มง่ามไปหาเธอ ใช้มือจับหนังสัตว์ที่คลุมร่างเธอไว้ แล้วพูดจ้อกแจ้กอะไรบางอย่าง
ครู่ต่อมา มืออีกข้างของเขาก็เริ่มทำท่าทาง ชี้ปากตัวเอง แล้วชี้ไปยังผืนน้ำแข็งที่อยู่ไกลออกไป