“วางใจเถอะ น้ำของฉันเก็บไว้ในโอ่งใบใหญ่มาก พอใช้แน่นอน!”
“ถ้างั้นก็ดี แล้วทางนั้นตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?” มู่หรงเสวี่ยอดถามไม่ได้
“ไม่รู้สิ เธอไม่รู้สึกหนาวเหรอ? มานี่สิ ปูหนังจามรีให้เรียบร้อย แล้วก่อไฟตรงนี้ด้วย เดี๋ยวแผลของเธอจะแข็งเพราะความหนาวจริง ๆ!”
“ไม่เป็นไรหรอก น้ำค้างวิญญาณที่นายให้ฉันดื่มเมื่อคืน ตอนนี้ช่วยให้ฉันดีขึ้นมากแล้วว่าแต่ยังเหลือน้ำค้างวิญญาณของเทพธิดาเอลฟ์อีกเท่าไร?”
“ไม่มากแล้ว เหลือสิบกว่าหยด!”
“นั่นยังเรียกว่าไม่มากอีกเหรอ? ฉันว่าฉันใช้เปลืองไปหมดแล้วนะ ของนี่ช่วยชีวิตคนได้เลย!”
หยางหลิ่วอดกลอกตาไม่ได้ ของสิ่งนี้สำหรับเขาแล้ว...ดูเหมือนจะมีมากเท่าไรก็ได้กระมัง เสียอย่างเดียวคือใช้การคืนกลับหมื่นเท่าไม่ได้
เวลานี้มู่หรงเสวี่ยเอ่ยขึ้นว่า “ขอยืมว่านเซี่ยงใช้หน่อยได้ไหม?”
พอได้ยินเช่นนั้น หยางหลิ่วก็รีบถาม “จะเอาไปทำอะไร? บอกไว้ก่อนนะ ฉันกะเก็บมันไว้ก่อน ตอนนี้ยังยิงไม่ได้! กระสุนที่ฉันพกมามีเยอะอยู่ แค่ไม่กี่พันนัดเอง!”
“ให้ตายสิ พี่หยาง นี่พี่มาซื้อของเข้าร้านหรือไง?”
“เบา ๆ หน่อย เบา ๆ!”
พูดจบ หยางหลิ่วก็เรียกว่านเซี่ยงออกมาแล้วยื่นให้มู่หรงเสวี่ย
มู่หรงเสวี่ยยื่นมือไปลูบปืนไรเฟิลซุ่มยิงสีเงินขาวแต้มลวดลายเส้นสีน้ำเงิน ก่อนจะยกมันพาดบ่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แกว่งซ้ายทีขวาที
“มหัศจรรย์จัง ปืนกระบอกนี้เบามากเลย อยากลองยิงสักนัดจริง ๆ มีที่เก็บเสียงไหม?” มู่หรงเสวี่ยหยุดมือแล้วถาม