ขณะที่หยางหลิ่วกำลังฝึกฝน ผู้คนกลุ่มหนึ่งบนดาวสีน้ำเงินก็กำลังชมการถ่ายทอดสดอยู่
จู่ ๆ พวกเขาก็ได้ยินประกาศจากพิภพเถื่อนร้าง
【ประกาศจากพิภพเถื่อนร้าง】
【ผู้บุกเบิกแห่งต้าซย่า หยางหลิ่ว ปรุงซุปปลาเทราต์ลายฟ้าโสมวิญญาณระดับมหากาพย์】
【กระตุ้นการคืนกลับหมื่นเท่า คืนซุปปลาเทราต์ลายฟ้าโสมวิญญาณ 100,000 จินแก่ต้าซย่า!】
บนดาวสีน้ำเงิน ขณะนั้นเป็นเวลาห้าโมงเย็นกว่าแล้ว แต่เพราะข้างนอกหนาวเหน็บ อีกทั้งไม่มีแสงอาทิตย์มานานหลายปี ชาวบ้านจึงเข้านอนกันตั้งแต่หัวค่ำ
ทว่าเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้หลายคนสะดุ้งตื่น
ภายในที่หลบภัยเมืองหลวง ผู้อาวุโสในชุดทหารกล่าวขึ้นว่า “สั่งการลงไป รีบผสมน้ำในซุปปลาแต่ละแห่งให้เจือจาง แล้วพยายามให้ประชาชนทุกคนได้ดื่มกันคนละอึก!”
“ท่านครับ นี่เป็นทรัพยากรระดับยุทธศาสตร์เลยนะครับ หยางหลิ่วกับหมาป่าสีเทาดื่มไปแค่ชามเดียวก็หลับลึกแล้ว ถ้าเราเก็บไว้บำรุงกำลังพลชั้นยอดโดยเฉพาะ ก็จะเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของทหาร และออกสำรวจทรัพยากรได้มากขึ้น”
“ฉันบอกแล้วไงว่าให้ประชาชน! แค่ซุปถ้วยนี้ก็ช่วยลดการระบาดของไข้หวัดใหญ่ได้ไม่น้อยแล้ว จำนวนผู้เสียชีวิตจะลดลงอย่างมาก!”
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังออกคำสั่ง เครื่องจักรการปกครองทั่วต้าซย่าก็เริ่มขยับ
ซุปปลาเทราต์ลายฟ้าโสมวิญญาณ 100,000 จินถูกบรรจุลงถังเก็บความร้อนข้ามคืน รถบรรทุกทยอยขนออกจากคลังสำรอง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ต่าง ๆ
เวลาราวหนึ่งทุ่มกว่า ที่พักอาศัยหมายเลขเจ็ดแห่งเมืองหลวง
เสียงลำโพงในโถงทางเดินดังขึ้น
“ประชาชนทุกท่าน! ประชาชนทุกท่าน! รัฐบาลต้าซย่าจะแจกจ่ายซุปปลาให้ทุกครัวเรือนตลอดทั้งคืน ขอให้แต่ละครอบครัวส่งตัวแทนหนึ่งคนลงมารับ! บ้านละหนึ่งชาม! ซุปปลาร้อน ๆ! ซุปปลาร้อน ๆ ที่เทพหยางส่งมาให้!”