“ปะ ปะ ปะ—!!!”
เสียงปืนจากเครื่องฉีกผ้าดังกึกก้องขึ้นอีกครั้งเหนือหุบเขาน้ำแข็ง!
เปลวไฟจากปากกระบอกปืนพ่นออกมายาวถึงครึ่งเมตร
กระสุนขนาด 7.62 มิลลิเมตรราวกับห่าฝนสาดกระหน่ำ กระแทกก้อนน้ำแข็งบนหน้าผาฝั่งตรงข้ามจนเศษน้ำแข็งแตกกระจาย!
ก้อนน้ำแข็งมากมายร่วงหล่นจากหน้าผาลงสู่พื้น
แหล่งรวมตัวของสามประเทศเบื้องล่างหุบเขาน้ำแข็งพลันโกลาหล!
“เสียงปืน!! นั่นเสียงปืนของต้าซย่า!!”
อีกฟากหนึ่ง มู่หรงเสวี่ยกลับเล็งปากกระบอกปืนไปยังรื่อชวนกังไป๋
ผู้บุกเบิกจากประเทศซากุระที่มีท่าทางน่ารังเกียจอย่างยิ่ง
ทันทีที่รื่อชวนกังไป๋พูดจบ ก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกจากด้านหลัง
พอหันกลับไป
กระสุนจากระยะไกลก็พุ่งทะลุเข้ากลางอกของรื่อชวนกังไป๋พอดี
“คุณรื่อชวน!!”
วาตานาเบะ จุนหลบอยู่หลังบ้านน้ำแข็ง ได้แต่มองสหายล้มลงต่อหน้าต่อตา
เขาอยากออกไป แต่ก็ไม่กล้า ได้แต่ตะโกนว่า “อย่าตื่นตระหนก! หลบให้ดีทุกคน!! อีกฝั่งมีมือปืนซุ่มยิง ออกไปคนหนึ่งก็ตายคนหนึ่ง!”
“หลบงั้นเหรอ?”
บนเนินหิมะ มู่หรงเสวี่ยดึงลูกเลื่อนปืนพร้อมกล่าวเสียงเย็น “พวกแกจะหลบได้ตลอดชีวิตหรือไง?”
“ปัง—!”
อีกนัด!
ผู้บุกเบิกจากประเทศโสมคนหนึ่งเพิ่งโผล่หัวออกมาได้ครึ่งเดียว กระสุนก็เจาะเข้ากลางหน้าผาก ล้มลงสิ้นใจ
“อ๊าก—!!”
หลังผู้บุกเบิกของประเทศซากุระและประเทศโสมถูกสังหารต่อเนื่องไปสามคน ผู้คนในแหล่งรวมตัวก็แตกตื่นอย่างสิ้นเชิง
พวกเขาไม่กล้าออกไป เพราะออกไปก็ต้องตาย!
แต่หลบอยู่ในบ้านน้ำแข็งก็มีแต่รอความตาย!