ห้าโมงเย็น
ด้านนอกยังคงเป็นเวลากลางวัน มองไม่เห็นความมืดมิดแม้แต่น้อย
เหลือเวลาอีกเจ็ดชั่วโมงก่อนสรุปผล
ทั้งหกคนของหยางหลิ่วมาถึงด้านบนหุบเขาน้ำแข็งและมองลงไปยังชุมชนที่แบ่งออกเป็นสามส่วน หยางหลิ่วหันไปมองหานเฟย
“เดี๋ยวนะ พวกเขาไม่ออกไปล่าสัตว์กันเหรอ? อย่างน้อยก็ล่าสัตว์เอาคะแนนบ้างสิ แถมยังเพิ่มค่าชะตาประเทศได้ด้วย!”
หานเฟยส่งเสียงจิ๊จ๊ะ
“หยางหลิ่ว นายลองดูอันดับคะแนนทีมตอนนี้หน่อยไหม?”
หยางหลิ่วทำตามอย่างว่าง่าย
เขาเปิดดูคะแนนส่วนตัวกับคะแนนทีม
อันดับคะแนนทีม
อันดับหนึ่ง ประเทศต้าซย่า
อันดับสอง ประเทศประภาคาร
อันดับสาม ประเทศหมีขาว
......
“เดี๋ยวนะ คนพวกนี้สมองมีปัญหาหรือไง! คะแนนของประเทศต้าซย่ามีตั้งห้าหลัก แต่ประเทศประภาคารมีแค่เก้าร้อยกว่าเองเหรอ????”
“สามสิบวันที่ผ่านมา พวกเขาเอาเวลาไปกินขี้กันหรือไง! ฉันจำได้ว่าการเก็บทรัพยากรก็เพิ่มคะแนนได้ไม่ใช่เหรอ?”
ถังฮ่าวพยักหน้าเมื่อได้ยิน “ใช่ ไม่ว่าจะล่าสัตว์หรือเก็บทรัพยากรก็ได้คะแนนทั้งนั้น แต่สิ่งของแต่ละชนิดให้คะแนนได้แค่สามครั้ง ที่เหลือก็ต้องเปลี่ยนไปเก็บชนิดอื่น ไม่อย่างนั้นทรัพยากรหลายหมื่นตันของประเทศต้าซย่าคงทำคะแนนพุ่งทะลุเพดานไปแล้ว!”
“งั้น...” หยางหลิ่วชี้ลงไปข้างล่าง
“พวกเขาสมองมีปัญหาหรือไง! ก่อนหน้านี้ช่วงเวลาเดียวกัน พวกเราออกไปหาคนเถื่อนเพื่อแลกเปลี่ยนทรัพยากรกันอยู่เลย แต่พวกเขากลับมาผิงไฟ ดื่มน้ำร้อนกันอยู่ตรงนี้? จิตวิญญาณอุทิศตนเพื่อประเทศชาติของพวกเขาหายไปไหน?”