กินเนื้อเสร็จแล้ว หยางหลิ่วเห็นว่าข้างนอกยังไม่มืด ดวงอาทิตย์ยังไม่ตกดิน
หยางหลิ่วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเทของออกจากกระเป๋าเป้ หยิบปืนขึ้นมาแล้วใส่กระสุนสามสิบกว่านัดลงในกระเป๋า จากนั้นเหน็บมีดบุกเบิกไว้ที่เข็มขัด
เขาเหลือบมองที่พักพิงเพียงแวบเดียว แล้วก็ก้าวออกไปทันที
เขารู้ดีว่าในพิภพเถื่อนร้างจะเสียเวลาไม่ได้
ในพิภพเถื่อนร้าง เวลาเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุด ทุกนาทีทุกวินาทีล้วนปล่อยให้สูญเปล่าไม่ได้
อีกอย่าง จามรีตัวนั้นยังเหลือเนื้ออีกไม่น้อยที่เขายังไม่ได้ขนกลับมา ถ้าขนกลับมาครบ ต่อจากนี้อีกหลายวันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน
หยางหลิ่วออกเดินไปยังตำแหน่งที่จามรีอยู่โดยไม่ลังเล
ตอนนี้ดวงอาทิตย์ใกล้ตกแล้ว ระหว่างทางเขาพบสัตว์หลายตัว พวกมันต่างมาดื่มน้ำที่ริมแม่น้ำ
หยางหลิ่วเหลือบมองพลางพึมพำกับตัวเองว่า “หวังว่าจะเจอสัตว์ตัวเล็ก ๆ จะได้ลองดูว่าจัดการมันได้ไหม กระสุนมีจำกัด พรุ่งนี้คงต้องลองทำกับดักดูบ้าง”
แต่พอพูดจบ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ดึกมากแล้ว ยังมีงานอีกตั้งเยอะที่ยังไม่ได้ทำ
ต้องขนเนื้อจามรีกลับไป ฟืนก็ใกล้หมดแล้ว
ต้องไปตัดไม้มาสักหน่อย
แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือจามรี
เดินไปได้ระยะหนึ่ง หยางหลิ่วมองทิวทัศน์เบื้องหน้า พลางพึมพำว่า “ที่นี่มีทั้งน้ำทั้งป่า ตามที่คู่มือเอาชีวิตรอดของเบียร์บอกไว้ รอบ ๆ น่าจะมีผลไม้ป่าอยู่ไม่น้อย”
พอเสียงของเขาจางหายไป ข้อความแชตหลายข้อความที่ชวนให้รู้สึกถึงเจตนาร้ายก็ลอยขึ้นมาในห้องถ่ายทอดสดของต้าซย่า
【หยางอะไรนั่นคิดไปเองเกินไปหรือเปล่า? ต่อให้มีผลไม้ป่า ก็ใช่ว่าจะเป็นของเขาสักหน่อย】