ราชากระทิงป่าลุกขึ้นมาอย่างไม่ยอมแพ้
จากนั้นมันก็พุ่งเข้าใส่หยางหลิ่วทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ หมายจะชนเขาให้กระเด็น
หยางหลิ่วเหวี่ยงหมัดสวนกลับ ฟาดลงกลางหัวของราชากระทิงป่า
ราชากระทิงป่าล้มลงกับพื้นอย่างไม่ยินยอม
หยางหลิ่วไม่สนใจมัน หันไปมองแม่วัวหลายตัวกับกระทิงตัวผู้อีกตัว
กระทิงตัวผู้คิดจะหนี แต่หยางหลิ่วไม่ปล่อยมันไปอยู่แล้ว ไหน ๆ ตอนนี้ก็มีราชากระทิงป่าแล้ว! เขายิงนัดเดียวล้มมันลงทันที
【ประกาศจากพิภพเถื่อนร้าง】
【ผู้บุกเบิกต้าซย่า・หยางหลิ่ว สังหารกระทิงป่า 1 ตัว! คืนกระทิงป่า 10,000 ตัวให้ประเทศต้าซย่า!】
แม่วัวที่เหลือเห็นว่ากระทิงตัวผู้ในฝูงตายหมดแล้ว
อีกทั้งหมาป่าสีเทายังปิดทางหนีไว้ด้วย
พวกมันจึงทำได้เพียงรวมกลุ่มกัน ปกป้องลูกวัวไว้ตรงกลาง แล้วจ้องหยางหลิ่วเขม็ง
“ไม่ต้องกลัว”
หยางหลิ่วชะลอฝีเท้า ก่อนเอ่ยเสียงเนิบ “ฉันไม่ฆ่าพวกแกหรอก ฉันใจดีจะตาย! เก็บพวกแกไว้ให้ออกลูกวัวไง”
แม่วัวฟังไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นสัตว์สองขาตัวนี้ไม่ได้ยกไม้พ่นไฟขึ้นมา พวกมันก็คลายความตึงเครียดลง
แต่พริบตาถัดมา หยางหลิ่วก็เดินไปถึงตรงหน้า แล้วชกแม่วัวทีละตัว ล้มทั้ง 10 ตัวลงกับพื้น
จากนั้นเขายื่นมือไปลูบหน้าผากของพวกมัน
“เด็กดี”
“กลับบ้านกับฉันนะ มีหญ้าให้กิน มีน้ำให้ดื่ม แล้วยังมีเนื้อจามรีด้วย! แค่ก มีคอกวัวให้อยู่ต่างหาก”
หมาป่าสีเทาที่มองอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้งไป ดวงตาของมันราวกับกำลังพูดว่า: ตาแก่ เมื่อกี้ตอนฆ่าผัวพวกมันไม่ได้พูดแบบนี้นี่!