ยามค่ำคืน ยังคงเป็นซุปเนื้อเช่นเดิม
วันต่อมา หยางหลิ่วกับเสวี่ยโย่วเริ่มสร้างกระท่อมไม้ไผ่สำหรับรมเนื้อและเตาไฟ
แน่นอนว่า หยางหลิ่วไม่ลืมวิเคราะห์ด้วย
เขาวิเคราะห์ตำแหน่งของธัญพืชทั้งห้า แล้วพบว่าข้าวฟ่างซึ่งเป็นหนึ่งในธัญพืชทั้งห้าที่อยู่ใกล้ที่สุด ยังห่างจากเขาถึง 200 กิโลเมตร หยางหลิ่วจึงล้มเลิกความคิดไปก่อน
ความสามารถในการวิเคราะห์ของระบบจะไม่แสดงตำแหน่งให้หากอยู่ห่างเกิน 5 กิโลเมตร ตอนนั้นที่พักพิงอยู่ห่าง 6 กิโลเมตร ก็ยังเฉียดขีดจำกัดถึงได้ตำแหน่งมา ส่วนแร่เหล็กที่พบภายหลัง ระบบกลับไม่บอกอะไรเลย ครั้งนี้ก็เช่นกัน ระบบไม่แจ้งตำแหน่งข้าวฟ่าง
ให้มาเพียงตำแหน่งคร่าว ๆ เท่านั้น
การวิเคราะห์ไม่มีประโยชน์อะไร เขาจึงหันไปทำงานต่อ
ภายในวันเดียว ทั้งสองก็สร้างกระท่อมไม้ไผ่ขึ้นมาเป็นรูปเป็นร่าง กระท่อมมีขนาด 5 เมตรคูณ 5 เมตร และด้านในยังมีเตาไฟใต้ดินอีกด้วย
เมื่อเสร็จงานในวันนั้น หยางหลิ่วก็ส่งเสวี่ยจีและพวกอีกสามคนกลับไป
จากนั้นเขานั่งอยู่ในลานบ้าน จัดกองไฟให้เรียบร้อย
แล้วจึงเอนกายบนหลังคา มองดวงจันทร์คู่บนท้องฟ้า
ตลอด 2 วันที่ผ่านมา เขายังคงดื่มน้ำแกงปลาและฝึกฝนทุกคืน ตอนนี้พลังของเขาบรรลุขั้นหนึ่งช่วงกลางแล้ว
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
หยางหลิ่วนอนอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าไม่มีอะไรทำ จึงหาไม้ท่อนหนึ่งมาเหลาให้ปลายแหลม แล้วลองขว้างดู พบว่าใช้เป็นหอกซัดได้
เขาทำขึ้นมาหนึ่งอัน ก่อนจะเริ่มเหลาไม้ท่อนอื่นต่อ
เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที
ไม่นาน ดวงจันทร์คู่บนฟ้าก็โปร่งใสเป็นพิเศษ