พิภพเถื่อนร้าง หยางหลิ่วหยิบโสมหิมะใส่ลงในหีบภายในที่พักพิง จากนั้นก็นำหลิงจือโลหิตที่มังกรส่งมาให้จากข้างในออกมา
เขาแบ่งมันออกเป็นสามส่วน หยิบมาส่วนหนึ่ง แล้วนำเนื้อวัวมาบ้าง ก่อนยัดหลิงจือโลหิตลงไปในเนื้อวัว จากนั้นก็ถือออกมาโยนไว้ตรงหน้าหมาป่าสีเทา
“เอ้า รางวัลของแก รีบกินสิ หวังว่าจะช่วยแผลของแกได้นะ”
หมาป่าสีเทาเห็นของกินก็ไม่สนว่าข้างในมีไส้ยัดอยู่หรือไม่ กลืนลงไปคำเดียวทันที
หยางหลิ่วเห็นดังนั้นก็กลับมานั่งลง หยิบไม้ไผ่ขึ้นมาเริ่มลงมือ เขาจะลองทำกรงไม้ไผ่ดูสักหน่อย
เขาเคยเรียนวิธีสานกรงไม้ไผ่ ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาบังคับของวิชาเอาชีวิตรอดสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัย
แต่ตอนอยู่บนดาวสีน้ำเงิน พวกเขาใช้เชือกกัน ส่วนตอนนี้ต้องใช้ตอกไม้ไผ่
ต้องทำความสะอาดไม้ไผ่ก่อน เขาจะลองใช้มีดบุกเบิกเหลาให้บางลง
ระหว่างที่หยางหลิ่วกำลังยุ่งอยู่ หมาป่าสีเทาก็หอนขึ้นมาครั้งหนึ่ง
มันหมุนตัวไปหมอบอยู่ตรงประตูที่พักพิง เริ่มหลับตาพักผ่อน หากหยางหลิ่วหันไปมอง ก็จะเห็นว่าบนตัวหมาป่าสีเทากำลังมีไอโลหิตบางเบาลอยขึ้นมา
หยางหลิ่วทำงานจนดวงอาทิตย์ลอยสูง อุณหภูมิอยู่ที่ราวสิบกว่าองศา จึงหยุดมือแล้วก้มมองกรงไม้ไผ่รูปร่างประหลาดในมือ
กรงไม้ไผ่มีขนาดประมาณ 1 เมตร แต่ด้านบนยังมีรูเล็ก ๆ อยู่มากมาย อีกทั้งไม้ไผ่แต่ละชิ้นก็มีขนาดไม่เท่ากัน ดูขัดตาไปหมด
เขาหันไปมองหมาป่าสีเทาแล้วตะโกนบอก “ฉันจะไปทางป่าไผ่ม่วงนะ เฝ้าบ้านให้ดี อย่าวิ่งซนล่ะ!”