หยางหลิ่วไม่อาจเห็นความคิดเห็นของชาวต้าซย่าได้
เขายังคงออกกำลังกายจนร่างกายร้อนผ่าว ก่อนจะหยุดพัก ดื่มน้ำพุวิญญาณลำธารหลิงหนึ่งกระป๋อง แล้วกินเนื้อวัวที่ตุ๋นจนเปื่อยไปหนึ่งชิ้น โยนให้หมาป่าเทาอีกหนึ่งชิ้น!
หมาป่าเทาก็ไม่เกรงใจ มันรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือคนดูแลมัน!
จากนั้นมันก็กินอย่างเอร็ดอร่อย พอกินหมดชิ้นหนึ่งก็หันมาร้อง “หงิง—” ใส่หยางหลิ่ว
หยางหลิ่วเห็นดังนั้น จึงหยิบเนื้อวัวอีกชิ้นจากในหีบเหล็กโยนให้หมาป่าเทา
【เดี๋ยวนะ? หมาป่าเทา? ตัวเป็น ๆ เลยเหรอ? เทพหยางจะเลี้ยงหมาป่าเทางั้นหรือ?】
【มัตสึชิตะ สองร้อย จากประเทศซากุระ: ฮ่า ๆ ๆ ชาวต้าซย่าสมองมีปัญหาจริง ๆ คิดจะเลี้ยงสัตว์ป่าในพิภพเถื่อนร้าง ไม่รู้หรือไงว่าตอนกลางคืนสัตว์ป่าจะถูกต้นกำเนิดปราณชั่วร้ายครอบงำ?】
【เร็กซ์ จากประเทศประภาคาร: นั่นสิ ต่อให้โชคดีแล้วมันยังไง? คนคนนี้สมองมีปัญหาชัด ๆ!】
【คุณจากประเทศประภาคารคนนั้น พวกคุณเคยเห็นเบียร์เลี้ยงเสือดาวหิมะไหมล่ะ? ไม่เคยสินะ? พวกคุณฝึกสัตว์ป่ายังไม่ได้ แล้วจะมาหึงอะไร?】
【เทพหยางกล้าเลี้ยง ก็แปลว่ามีฝีมือพอจะจัดการมันได้! เช้านี้หมาป่าตัวนี้อยู่ในที่พักพิง ตอนเทพหยางฝึกวิชา มันยังไม่กล้าขยับเลยสักนิด!】
ชาวประเทศซากุระไม่ยอมแพ้ ตอบกลับว่า【ฮึ! กลางวันมันเป็นหมา กลางคืนก็เป็นหมาป่า! พอต้นกำเนิดปราณชั่วร้ายมา คนแรกที่มันขย้ำตายก็คือเขานั่นแหละ!】
【ได้ งั้นพนันกัน! ถ้าเทพหยางถูกหมาป่ากัดตาย ฉันจะถ่ายทอดสดกินข้าวต้มเละ ๆ! แต่ถ้าหมาป่าถูกฝึกจนเชื่อง พวกประเทศซากุระจะถ่ายทอดสดคว้านท้องไหมล่ะ?】