พิภพเถื่อนร้าง
ในหุบเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ห่างจากจางหยวนอิงและโอกาโมโตะ อิชิกาวะ 5 กิโลเมตร
หยางหลิ่วยืดเส้นยืดสาย ก่อนคลานออกมาจากใต้หนังจามรีสองชั้น
“ฮึด—”
“หนาวชะมัด!”
พูดจบก็เห็นมู่หรงเสวี่ยกำลังเคี่ยวซุปอยู่ข้าง ๆ!
“หอมจัง! เธอทำอาหารเก่งขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมไม่หลับต่ออีกหน่อยล่ะ?”
หยางหลิ่วถามอย่างสงสัย ปกติเขาอยู่ที่แอ่งหุบธาร ตื่นตรงเวลาแปดโมงทุกวัน แต่ตอนนี้...
กี่โมงแล้วนะ?
เขาหยิบการ์ดค่าจ้างออกมาดู เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าในตอนเช้า
ตื่นเช้าไปแล้ว!
เขามุดกลับเข้าไปในกองเครื่องนอนหนังจามรีอีกครั้ง
ท่าทางนั้นทำให้มู่หรงเสวี่ยอดยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “เมื่อคืนหลับสนิทจริง ๆ นะ ไม่ได้ดูข้อความเมื่อคืนเลยเหรอ?”
“ข้อความอะไร?” หยางหลิ่วถามอย่างงุนงง
ดูเหมือนตั้งแต่ที่บ้านปลูกฝังรูปสลักเทพธิดาเอลฟ์ เขาก็ไม่เคยกังวลว่าจะมีต้นกำเนิดปราณชั่วร้ายปรากฏขึ้นตอนกลางคืนอีกเลย!
“ไปดูช่องแชตสิ เมื่อคืนพวกเราคุยกันทั้งคืน แต่นายกลับหลับสนิทขนาดนั้น ฉันเรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่ตื่น”
“เอ่อ... ชินแล้วน่ะ” หยางหลิ่วเกาหัวอย่างกระดากอาย
“นายเก่งจริง ๆ ข้างนอกมีต้นกำเนิดปราณชั่วร้ายเต็มไปหมด ยังหลับสนิทได้อีก!”
“เอ่อ! บ้านฉันเหมือนไม่มีต้นกำเนิดปราณชั่วร้ายนะ” หยางหลิ่วตอบอย่างจริงจัง
ห้องถ่ายทอดสดต้าซย่า
【ฮ่า ๆ ๆ! หยางหลิ่วอวดรวยแบบเนียน ๆ อีกแล้ว! แต่ก็จริงนะ เดี๋ยวนี้เทพหยางไม่ได้นอนหลับเป็นตายทุกคืนแล้ว สัตว์ป่าก็เลยไม่ค่อยถูกล่า】
【พูดจาไร้สาระ! เนื้อจามรีวันละห้าสิบล้านกิโล ใครเป็นคนล่ามา? ซุปเนื้อที่บ้านแกดื่มเมื่อเช้านี้ ใครเป็นคนหามาให้! ช่วงพักฟื้น 30 วัน เทพหยางนอนหลังตีสามทุกคืนต่างหาก!】