“ปัง—!”
เสียงปืนดังขึ้น กระสุนตกกระทบผนาผาบริเวณข้างกายจาร์วิส
กระสุนเจาะเข้ากับผนังผา หินบนหน้าผาแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย
“เหมียว—โฮก!!”
จาร์วิสสะดุ้ง รีบหันไปมอง
ก็เห็นว่ามู่หรงเสวี่ยตั้งปืนว่านเซี่ยงขึ้นใหม่อีกครั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปากกระบอกปืนเล็งมาทางมันพอดี แถมยังมีควันสีขาวลอยออกมา!
“ปีนขึ้นไปสูงขนาดนั้นเชียว?”
มู่หรงเสวี่ยดึงลูกเลื่อนพลางเอ่ยเสียงต่ำ “คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันยิงแกไม่โดน?”
“ปัง—!!”
กระสุนพุ่งแหวกอากาศออกไปอีกครั้ง!
จาร์วิสหันตัวฉับพลัน กระสุนเฉียดผ่านลำคอของมันไปพอดี!
“เหมียว!!” จาร์
วิสทั้งตกใจทั้งโกรธ รีบปีนขึ้นที่สูงอีกครั้ง
แต่มู่หรงเสวี่ยไม่เปิดโอกาสให้มันได้พักหายใจเลย!
“ปัง! ปัง! ปัง!”
ยิงสามนัดติดต่อกัน!
เสียงปืนว่านเซี่ยงก้องสะท้อนในหุบเขาน้ำแข็ง
นัดแรกยิงโดนแขนซ้ายของจาร์วิส นัดที่สองพลาดเป้า ส่วนนัดที่สามก็ถูกหลบไปได้อีกครั้ง
“ฉึก—!”
เลือดสาดออกจากหัวไหล่ของจาร์วิส!
จาร์วิสเจ็บจนร้อง “เหมียว—โฮก—!!” ออกมาหลายครั้ง
เกือบพลัดตกจากหน้าผาเสียด้วย!
“โดนแล้ว!”
เซวียหรงชูกำปั้นอย่างสะใจ “หมอทหารเก่งชะมัด!!”
“ซี๊ด...”
จาร์วิสหมอบอยู่บนหน้าผา รูม่านตาเรียวตั้งของแมวจ้องมู่หรงเสวี่ยบนเนินหิมะเขม็ง ลำคอส่งเสียงขู่เตือนต่อเนื่อง
มันอยากพุ่งลงไปฉีกผู้หญิงที่ลอบยิงมันเป็นชิ้น ๆ แต่ทุกครั้งที่ขยับ สิ่งที่รอต้อนรับก็มีแต่กระสุน!