วิชากระบี่ของเขาเอ๋อเหมย แถมยังมีปืนอีกสองกระบอก
หลิงอวิ้นรู้สถานการณ์ของฝั่งตัวเองดี กระบี่ของเธอรวดเร็วมาก จนทิ้งไว้เพียงเงาพร่าเลือน
“ฮ่า!”
เสียงตะโกนกึกก้องดังขึ้น หลิงอวิ้นกระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ กระบี่ในมืออาบพลังภายในจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งชั้นหนึ่งขึ้นบนคมกระบี่จริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง
หยางหลิ่วมองเซวียหรงแล้วถามว่า “เหล่าเซวีย ฉันถามหน่อยสิ พวกเราเรียนพลังภายใน ไม่ใช่บำเพ็ญเซียน ใช่ไหม!!!”
เซวียหรงเองก็อ้าปากค้าง
เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าสิ่งที่ตัวเองเรียนกับสิ่งที่หลิงอวิ้นเรียนไม่เหมือนกัน
ไหนบอกว่าซ้ายสายฟ้า ขวาเปลวเพลิง สวรรค์ช่วยข้า!
ไหนบอกว่า “สำนักเร้นลับแห่งฟ้าดิน พลังทั้งปวงมีรากเดียว”! ไหนบอกว่าสายฟ้าหยางขั้นห้า! ไหนบอกว่าไร้ยางอายแล้วจะไร้เทียมทานทั่วหล้า!
แล้วผลเป็นยังไง? พลังภายในของเขาหลงหู่เป็นแค่วิชาของนักสู้ธรรมดา ๆ!
แต่ตอนนี้ล่ะ? ทุกคนต่างก็เป็นนักสู้ พลังภายในมีไว้เสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย แต่หลิงอวิ้นกลับทำให้เกล็ดน้ำแข็งปกคลุมคมกระบี่ได้
“พี่! หลิงอวิ้นเป็นผู้บำเพ็ญเซียนหรือเปล่า! ก่อนหน้านี้ผมเคยอ่านนิยายเอาชีวิตรอดในแดนรกร้างเรื่องอื่น ๆ พวกเขาทำให้ทุกอย่างกลายเป็นเกม แถมยังมีเทพเจ้า! แล้วพวกเราล่ะ?”
หยางหลิ่วยังไม่ทันตอบ เซวียหรงก็พึมพำกับตัวเองต่อ
“เริ่มจากทุกคนได้พลังภายในคนละชุด! เรื่องนี้ผมเข้าใจ ยังไงบรรพบุรุษก็สืบทอดวิชานี้มาหลายพันปี ปรมาจารย์วิชาหมัดมวยโบราณหลี่ซูเหวิน ผมก็รู้จักชื่ออยู่ แต่พวกคุณสองคนล่ะ?”