พิภพเถื่อนร้าง
ผู้บุกเบิกคนอื่น ๆ นอกจากจาร์วิสกับไรต์ ล้วนถูกสังหารจนสิ้น!
ส่วนจาร์วิสกับไรต์ ก็ถูกมู่หรงเสวี่ยบีบจนทำได้แค่หลบอยู่ในกระท่อมหิมะ ไม่กล้าออกมา
「ไรต์ นายไปทางซ้าย ฉันไปทางขวา!」
「ไม่เอา! พวกนั้นมีอาวุธร้ายกาจ!」ไรต์หดตัวอยู่ตรงอีกฝั่ง พลางปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด
เขาไม่ใช่คนโง่ จะเอาเนื้อหนังของตัวเองไปสัมผัสอาวุธร้ายกาจของอีกฝ่ายทำไม!
「ปะ ปะ ปะ—」
ด้านนอก เสียงปืนกลดังขึ้นอีกครั้ง
ไรต์กับจาร์วิสมองไปยังจุดที่กระสุนพุ่งเข้าใส่ตามเสียงปืน
「บ้าเอ๊ย หยางหลิ่วคนนั้นคงไม่ได้คิดจะใช้กระสุนยิงกระท่อมน้ำแข็งให้พังหรอกนะ?」
แม่งเอ๊ย อยากด่าคนจริง ๆ ตอนนี้พวกเรามีอาวุธเหล็กสักชิ้นก็นับว่าโชคดีแล้ว! แต่อีกฝ่ายกลับโปรยกระสุนราวกับสาดน้ำ? หมอนี่มันสมองมีปัญติหรือไงวะ?
ไรต์คิดเช่นนี้อยู่ในใจ การที่อีกฝ่ายระดมยิงกระสุนใส่กระท่อมน้ำแข็งของเขาอย่างไม่ยั้ง ทำให้ไรต์เดือดดาลมาก
ไอ้เวรเอ๊ย
มีปืนแล้วมันยิ่งใหญ่นักหรือไง!
ทำเป็นวางท่าอยู่ได้!
จาร์วิสที่อยู่ข้าง ๆ กลับโกรธขึ้นมา!
ในฐานะหนึ่งในกลุ่มคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ผู้ศรัทธา เขา! ผู้ศรัทธาของเทพแห่งแสงแก้ว! ผู้วิวัฒนาการขั้นหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุด จะยอมให้อีกฝ่ายมาล่วงเกินผู้ศรัทธาของเทพแห่งแสงแก้วเช่นนี้ได้อย่างไร!
เทพแห่งแสงแก้วไม่รักษาหน้าหรือไง?
จาร์วิสอย่างเขาไม่รักษาหน้าหรือไง?
เขาหันกลับไปค้นกระเป๋าเป้ด้านหลัง
ขวาน พลั่วเหล็ก!
จากนั้นก็มองดู ก่อนตัดสินใจใช้พลั่วเหล็กดีกว่า!