“น่าเสียดาย ปล่อยให้พวกสัตว์เดรัจฉานจากประเทศซากุระหนีไปได้! เหลือไว้แค่ซากนี่เอง!”
หานเฟยชี้ไปยังศพไร้หัวบนพื้น พลางสบถด่าอย่างอดไม่ได้ ตั้งแต่ตามผู้บุกเบิกของประเทศซากุระมาถึงที่แห่งนี้ เขาก็คิดไว้แล้วว่าจะใช้ดาบใหญ่ในมือสั่งสอนพวกสัตว์เดรัจฉานจากประเทศซากุระให้รู้ซึ้ง
ถึงความร้ายกาจของดาบใหญ่
แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะหนีไป!
“ใครจะโง่ล่ะ! ไม่เห็นหรือไงว่าฝั่งตรงข้ามมีปืน? ลองดูสิว่าจะรอดจากฝีมือปืนของหมอทหารได้ไหม?” หลิงอวิ้นเดินเข้ามา มองหานเฟยแล้วพูดอย่างเอือมระอา
หานเฟยรีบโบกมือเมื่อได้ยิน “ฉันไม่ได้โง่นะ นั่นมันสัจธรรม! ฉันบ้าหรือไง ถึงจะเอาเนื้อหนังไปปะทะกับสัจธรรม?”
“นั่นไงล่ะ! ฉันเห็นหมอทหารยิงอยู่ไม่กี่นัด ตั้งใจออมมือชัด ๆ ไม่อย่างนั้นแค่ไม่กี่นัดนั้นก็ยิงหัวผู้บุกเบิกประเทศซากุระระเบิดไปแล้ว!”
“น่าเสียดายจริง ๆ” หยางหลิ่วถอนใจ
“เสียดายอะไร หยางเสิน ขอแนะนำตัวหน่อย อดีตรองหัวหน้าทีมปฏิบัติการพิเศษอินทรี ทีมปฏิบัติการพิเศษของกองพลปฏิบัติการพิเศษ XX หานเฟย!” หานเฟยเดินไปตรงหน้าหยางหลิ่ว แล้วยื่นมือแนะนำตัว
“พวกเราก็นับว่าเพิ่งเจอกันครั้งแรกในพิภพเถื่อนร้างสินะ! หยางหลิ่ว นักศึกษาจบใหม่จากมหาวิทยาลัยเสินตู ยินดีที่ได้พบหัวหน้าหาน!” หยางหลิ่วยิ้มเจื่อน ๆ แล้วจับมือหานเฟย
“เอาเถอะ นายเนี่ยนะ นักศึกษามหาวิทยาลัย?” หลิงอวิ้นเดินเข้ามา มองหานเฟยแล้วพูดอย่างพูดไม่ออก “หัวหน้าหาน ตอนอยู่ดาวสีน้ำเงินนายไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา หรือว่าตอนนี้หันมาเป็นแฟนคลับแล้ว?”