“หานเฟย ตามฉันบุกออกไป!”
“รับทราบ!”
หานเฟยขยับกำปั้นเล็กน้อย ก่อนชักดาบที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมา แล้วหัวเราะเสียงดัง “อัดอั้นมาตั้งเกือบสองเดือน ในที่สุดก็ได้สู้ให้เต็มที่สักที!”
ทั้งสองคนพุ่งลงจากเนินหิมะไปทีละคน!
หลิงอวิ้นบุกเข้าใส่ฝูงแพะเป็นคนแรก
พลังระดับกึ่งฮว่าจิ้นปะทุขึ้นเต็มกำลังในชั่วขณะนี้ เสียงกระซิบแห่งเทพเหมันต์วาดผ่านมือของนาง ปราณกระบี่สีขาวราวเกล็ดน้ำค้างแข็งสายหนึ่งขวางฝูงแพะที่กรูกันเข้ามาไว้!
นางไม่มีท่วงท่าฉูดฉาด มีเพียงการฟันและฟาดอย่างเรียบง่าย
ทุกแห่งที่แสงกระบี่ผ่าน แพะเขาน้ำแข็งก็ล้มลงทีละตัว
“นี่สินะพลังของระดับกึ่งฮว่าจิ้น...” ถังฮ่าวโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งจากโพรงหิมะที่อยู่ไกลออกไป เมื่อเห็นฝีมือการต่อสู้ของหลิงอวิ้นก็อดจุ๊ปากไม่ได้ “วิชานี้ฝึกมาไม่เสียเปล่าจริง ๆ! แข็งแกร่ง! แข็งแกร่งสุด ๆ!”
ส่วนทางหานเฟยยิ่งดุดันกว่า
มีดาบใหญ่ในมือ ใต้หล้าก็อยู่ในกำมือ!
วิชาดาบของเขาดุดันนัก ไม่ว่าจะฟันลง ฟาดเฉียง หรือแทงสวน ทุกกระบวนท่าล้วนหนักหน่วงทรงพลัง และผลักฝูงแพะที่วิ่งเข้ามากระเด็นกลับไปได้ทุกครั้ง
ทั้งสองคนบุกตัดเข้ามาจากปีกซ้ายและขวา ราวกับเครื่องบดเนื้อสองเครื่อง!
อีกด้านหนึ่ง หยางหลิ่วก็เปิดทางอยู่เช่นกัน
ยังมีหมาป่าหิมะอีกสิบกว่าตัวพุ่งเข้าใส่ฝูงแพะ
เมื่อต้องเผชิญกับศัตรูที่ข่มกันโดยธรรมชาติ แพะเขาน้ำแข็งหลายร้อยตัวตรงนี้ก็แตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูกในพริบตา
ยิ่งหัวหน้าของพวกมันชิงหนีไปก่อนแล้ว แพะเขาน้ำแข็งที่เหลืออยู่จึงไม่ต่างจากลูกแกะรอถูกเชือด ถูกทั้งสามคนกับหมาป่าหิมะสิบกว่าตัวสังหารจนแทบไม่เหลือรอด