เสิ่นถิงลบข้อความและไม่ตอบกลับ
หลังกินข้าวกล่องได้ไม่นาน เจียงอวี้ก็ส่งข้อความมาอีกว่า "ที่รัก ทำไมไม่สนใจผมอีกแล้ว แบบนี้ผมเสียใจนะ พอผมเสียใจทีไร ก็จะคิดถึงสามีคุณขึ้นมาทันที"
เสิ่นถิงสีหน้าแข็งทื่อ เธอออกจากห้องแต่งตัว หาทางเดินที่ไม่มีคน แล้วโทรหาเจียงอวี้
เสียงเรียกดังได้ไม่กี่วินาที พอเขารับสาย เสิ่นถิงก็กดเสียงต่ำด่าใส่ "เจียงอวี้ คุณบ้าหรือเปล่า?"
เจียงอวี้หัวเราะเบาๆ "ผมคิดว่าคุณไม่เห็นซะอีก ที่แท้ก็เห็นนี่นา?"
เสิ่นถิงโกรธแทบตาย "ครั้งที่แล้วฉันพูดชัดเจนแล้ว ถ้าฟู่หยุนเช่อรู้ เราสองคนจะไม่มีวันได้ดีทั้งคู่"
"อยู่ด้วยกันตอนเป็นไม่ได้ แต่นอนด้วยกันตอนตายก็ยังดี ไม่โรแมนติกหรอกเหรอ?"
เสิ่นถิงกลอกตาในใจ "ฉันไม่อยากตาย เพราะงั้นคุณอย่าติดต่อฉันอีกเลย"
"ที่รักช่างใจร้ายจริงๆ" เจียงอวี้ยิ้ม "เมื่อวานผมเพิ่งย้ายบ้าน ยังขาดของอีกหลายอย่าง คืนนี้ไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตกับผมหน่อย"
ประโยคสุดท้ายของเขาเกือบจะเป็นคำสั่ง
เสิ่นถิงไม่อยากไป "คืนนี้ฉันต้องทำงานล่วงเวลา ไม่มีเวลา"
"ไม่เป็นไร ให้ที่อยู่ฉันมา ฉันไปหาคุณเอง" เจียงอวี้พูดอย่างไม่แยแส