เสิ่นถิงเป็นแบบนั้นเสมอ เอาแต่ใจตัวเอง ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของเขา ไม่เคยสนใจอารมณ์ของเขาเลย
คืนนั้นฟู่หยุนเช่อดื่มไปเล็กน้อยจริง ๆ แต่ไม่ถึงกับเมา
ท่ามกลางแสงสลัว หญิงสาวที่งดงามราวดอกไม้นั้นเอวบางกริ้ว ริมฝีปากแดงระเรื่อ ผิวขาวเนียน
เธอกะพริบตาที่เปี่ยมประกายน้ำนั้น ปีนขึ้นมาบนบ่าของเขา กล้าพอที่จะจูบเขา
เขาเกือบคิดว่านั่นคือความฝัน
เพราะความฝันแบบนี้เขาเคยฝันมาหลายครั้งแล้ว
ริมฝีปากของเธอนุ่มจนไม่อาจบรรยาย เอวก็อ่อนนุ่มจนไม่อยากปล่อยมือ
เธอนอนอยู่ใต้ร่างของเขา ร้องไห้อย่างน่าสงสาร ช่างงดงามเหลือเกิน
การยั่วยวนอย่างจงใจของเสิ่นถิงไม่ได้ใช้ความพยายามมากนัก ก็ทำให้เขาจมดิ่งลงไปอย่างสิ้นเชิง