ฟู่หยุนเช่อก้มมองน้ำในแก้วที่กระเพื่อมเป็นคลื่น นิ่งเงียบไม่ตอบอะไร
เสิ่นถิงรู้ว่าตนเองชวนคุยไม่ถูกจังหวะ เอ่ยปากเม้มแล้วล้มตัวลงนอนแผ่บนโซฟา พร้อมกับบ่นว่า "ฉันสวยโดยธรรมชาติแท้ๆ แต่ก็ยังมีคนคิดว่าฉันเสริมสวยมา พวกนี้ตาบอดกันจริงๆ"
"เธอยังจะดื่มน้ำอีกไหม?" ฟู่หยุนเช่อถาม
เสิ่นถิงเม้มปาก "ไม่ดื่ม ขาของฉันเมื่อย นอนพักก่อนสักครู่"
ฟู่หยุนเช่อวางแก้วน้ำไว้ข้างๆ แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ ทำตัวเป็นหมอนพิงให้เธอ ฟังเธอพูดพร่ำไปเรื่อยเปื่อย
เสิ่นถิงถ่ายทำมาทั้งบ่าย ตอนกลางคืนก็เล่นซนอีกนาน พอพูดไปได้สักพักก็ง่วงจนหนังตาหนักจะปิดลง
ไม่รู้ว่าเธอหลับไปตอนไหน
ฟู่หยุนเช่อเห็นเธอเงียบไปแล้ว จึงยื่นมือมานวดขาที่เมื่อยล้าให้เธอ ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดหน้าเช็ดมือ แล้วอุ้มเธอไปวางบนเตียง
...
เช้าวันรุ่งขึ้นอากาศไม่ดี ในยามรุ่งสางมีฝนปรอยๆ ตกลงมา
เสียงฝนโปรยปรายนอกหน้าต่าง เสิ่นถิงนอนงัวเงีย พลิกตัวไปยังที่อบอุ่น มุดหัวเข้าไปในอกที่แน่นหนาของฟู่หยุนเช่อ
พอนางขยับ ฟู่หยุนเช่อก็ตื่น
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นด้วยสายตาคมกริบ ค่อยๆ กอดนางไว้ในอ้อมแขนอย่างเงียบๆ
แปดโมงเช้า เสิ่นถิงตื่น
ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคืออกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแรงของชายหนุ่ม
มองขึ้นไปอีก เนินอดัมที่คมชันขยับเล็กน้อย
เสิ่นถิงนิ่งไปหลายวินาทีกว่าจะรู้ตัวว่าเอาฟู่หยุนเช่อมาเป็นหมอนข้าง
ขาของนางวางทับขาของเขา มือก็วางอยู่ที่เอวเขา ท่าทางเหมือนจะครอบครองเขาทั้งตัว