ตอนกลางคืน ฟู่หยุนเช่อกลับบ้านหลังเลิกงานสังคม
ผลักประตูห้องนอนเข้าไป กลิ่นกุหลาบอบอุ่นโชยมา
โคมไฟตั้งพื้นข้างโซฟายังเปิดอยู่ เสิ่นถิงกอดหมอนข้าง ขดตัวอยู่บนโซฟา ร่างกายมีเพียงผ้าห่มคลุม
เธอนอนตะแคง ผ้าห่มคลุมจากเอวลงมาถึงต้นขา เอวบางยุบลงเป็นส่วนโค้ง
แสงไฟสีส้มส่องใบหน้าของเธอให้ดูงดงามไร้ที่ติ แม้แต่เส้นผมที่สยายลงมาก็ยังเปล่งประกายอ่อนโยน
บนน่องสีขาวเนียนของเธอมีหนังสือเล่มหนึ่งวางทับอยู่ หน้าที่เปิดอยู่นั้นยับยู่ยี่ไปหมด
ฟู่หยุนเช่อขยี้ขมับ เดินเบา ๆ ถอดเสื้อคลุมออก แล้วเดินเข้าไปอุ้มเธอกลับขึ้นเตียง
ในขณะที่ฟู่หยุนเช่ออุ้มเสิ่นถิงขึ้นมา เธอก็รู้สึกตัวเต็มที่
เสิ่นถิงรู้ว่าฟู่หยุนเช่อที่กลับมาดึกอุ้มเธออยู่ จึงไม่กล้าลืมตา
ช่างเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ฟู่หยุนเช่อไม่เคยอ่อนโยนแบบนี้มาก่อน
หรือว่าเห็นเธอนอนบนโซฟาแล้วเกิดความสงสาร?
จนกระทั่งเธอถูกวางบนเตียง ผู้ชายคนนั้นกลับไปที่โซฟา เสิ่นถิงจึงกล้าลืมตาขึ้นมามองเล็กน้อย
อีกด้านหนึ่ง ฟู่หยุนเช่อก้มลงหยิบหนังสือที่เสิ่นถิงนอนทับจนแบนบนโซฟาขึ้นมา
เขามองดูชื่อหนังสือ——"สามเคล็ดลับในการค้นหาว่าตนเองเหมาะกับงานอะไร"
เป็นหนังสือแนวให้กำลังใจที่ไร้สาระโดยสิ้นเชิง ในเล่มยังมีศัพท์เฉพาะที่เขียนวกวนอีก
เสิ่นถิงเป็นคนประเภทที่แตะหนังสือแล้วหลับทันที
ฟู่หยุนเช่อหลับตาลงเล็กน้อย รู้สึกจนปัญญา
ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะนอนหลับบนโซฟา
ฟู่หยุนเช่อวางหนังสือลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างไม่ใส่ใจ หยิบผ้าห่มขึ้นมาพับเก็บไว้ที่มุมโซฟา แล้วจัดหมอนข้างที่เธอทำไว้ให้ยุ่งเหยิงให้เข้าที่
หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ฟู่หยุนเช่อแกะเน็คไทออก สายตาจับจ้องไปที่หนังสือเล่มนั้นโดยไม่รู้ตัว
เขามองอยู่สองสามวินาที แล้วหันไปมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนจะออกจากห้องนอนไปอาบน้ำที่ห้องน้ำแขก
ประตูปิดลงเบา ๆ เสิ่นถิงลุกขึ้นจากเตียง
ดีมาก คืนนี้ฟู่หยุนเช่อจะไม่นอนที่นี่
เสียดายที่ตอนบ่ายเธอกังวลอยู่ตั้งนาน
เพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ในช่วงเตรียมมีลูก จู่ ๆ เธอก็ไม่ยอมมีอะไรกับเขา เขาต้องคิดว่าเธอจะเล่นกลอะไรอีกเพื่อเรียกเงินจากเขาแน่ ๆ
เสิ่นถิงลงจากเตียงไปอาบน้ำ ตอนที่เช็ดผมออกมา ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดพอดี
ฟู่หยุนเช่อเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีดำ
บังเอิญมากที่ทั้งคู่ใส่ชุดนอนคู่กัน ดำกับขาว
ของในบ้านเป็นของที่ร้านส่งมาตามฤดูกาล
พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน ร้านส่งชุดคู่กันมาก็ไม่แปลก
สายตาของฟู่หยุนเช่อหยุดอยู่ที่ผมเปียก ๆ ของเธอชั่วครู่ แล้วมองไปที่เท้าเปล่าของเธอ น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าเป็นอารมณ์ไหน: "ใส่รองเท้าแตะ"
นิสัยไม่ชอบใส่รองเท้าแตะของเสิ่นถิงเกิดขึ้นตั้งแต่เด็ก
ตอนนั้นบ้านยากจน พื้นรองเท้าแตะบางและเปราะ พอถึงฤดูร้อนอากาศร้อน พื้นรองเท้ามักจะหลุด
รองเท้าเสียเธอจะถูกด่า ต่อมาเลยไม่ยอมใส่รองเท้าแตะ เดินเท้าเปล่าบนพื้นก็สบายดี
เธอเช็ดผมอย่างมั่ว ๆ แล้วสวมรองเท้า
ฟู่หยุนเช่อถามขึ้นทันใด: "ทำไมจู่ ๆ ถึงมาอ่านหนังสือแบบนี้ล่ะ?"
เสิ่นถิงหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างขอไปที: "ก็แค่ว่าง ๆ เฉย ๆ"
จริง ๆ แล้วคำว่า "ว่าง" ไม่เกี่ยวกับเธอเลย เพราะปกติเธอไปช้อปปิ้ง เดินห้าง แล้วก็โอ้อวด ยุ่งมาก
ฟู่หยุนเช่อได้ยินแบบนั้นก็เข้าใจทันที
เขาเกือบคิดว่าเธออ่านหนังสือแบบนี้เพราะจะไปหางานทำ ที่แท้ก็แค่อยากลองทำอะไรใหม่ ๆ
เสิ่นถิงเป่าผมเสร็จ ก็นั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง ทาครีมบำรุงราคาแพงเพื่อถ่วงเวลา
แต่ฟู่หยุนเช่อดูไม่มีทีท่าจะไปไหน เขานอนครึ่งตัวบนเตียงเล่นโทรศัพท์ แสงจ้าจากหน้าจอวาดโครงหน้าอันสมบูรณ์แบบของเขา
เวลาผ่านไปทีละวินาที
เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง เสิ่นถิงยอมจำนน เปิดผ้าห่มปีนขึ้นเตียง
เพิ่งนอนลง แขนที่แข็งแรงก็พาดมาที่เอวของเธอ
เสิ่นถิงตัวเกร็งไปหมด ไม่กล้าหันกลับไป
มือนั้นดันเสื้อนอนผ้านุ่มของเธอขึ้น แล้วค่อย ๆ ลูบขึ้นไปด้านบน
เสิ่นถิงพลิกตัวกลับมาในทันใด ผละมือของฟู่หยุนเช่อออก แล้วหาว: "วันนี้แม่บอกฉันตอนกลางเดือนมีอะไรด้วยแล้วจะได้ลูกชาย"
อะไรกันเนี่ย?
ฟู่หยุนเช่อขมวดคิ้วแล้วดึงมือกลับ
เธอคงจะอยากได้ลูกสาวจนคลั่งไปแล้วหรือไง?
ชายหนุ่มสังเกตเห็นอีกข้อมูลหนึ่งในคำพูดของเธอ จึงลุกขึ้นนั่งทั้งตัว: "เธอไปบอกคุณยายเรื่องที่เรามีอะไรกันด้วยเหรอ?"
เสิ่นถิงดวงตากลมโตที่ฉ้อฉลหมุนไปมา แล้วพูดด้วยเสียงแหบ: "ก็แค่พูดถึงตอนคุยโทรศัพท์"
เธอแสร้งทำเป็นมีอำนาจ: "พูดไปแล้วเป็นไร? แม่เป็นคนมีประสบการณ์ แล้วแม่ก็อยากได้หลานสาวด้วย ผู้หญิงน่ารักจะตาย ฉันอยากมีลูกสาวผิดตรงไหน?"
ฟู่หยุนเช่อ: "......"
เส้นเลือดที่ขมับของชายหนุ่มเต้นตุบ ๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ดวงตาของหญิงสาวที่เปียกชื้นเบิกกว้างกลมโต คิ้วและตาต่างมีแววหยิ่งยโส
ฟู่หยุนเช่อจ้องมองดวงตาที่ใสบริสุทธิ์ของเธอ แล้วพูดเสียงต่ำ: "ตามใจเธอ จะมีลูกแบบไหนก็ได้"
เสิ่นถิงได้ยินก็ส่งเสียงเย็นชา: "ฉันอยากได้แบบไหนฉันตัดสินใจได้ด้วยเหรอ? ก็ต้องโทษเธอสิ เพิ่งแต่งงานกันฉันก็บอกแล้วว่าอยากมีลูก เธอไม่ให้ ยังใส่ถุงทุกวัน เสียช่วงฟื้นฟูที่ดีของฉันไปเปล่า ๆ"
"พอคิดว่าตอนนี้มีลูก ความสามารถในการฟื้นฟูไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ฉันก็โมโห"
"ดูคุณจ้าวลี่ที่แต่งงานได้ไม่นานก็มีลูกสาว ลูกสาวก็สองขวบแล้ว หุ่นของคุณจ้าวลี่ก็กลับมาสวยเหมือนเดิม ฉันจะให้เธอเป็นรองฉันไม่ได้"
พูดถึงตรงนี้เธอก็ดึงผ้าห่ม: "โมโหจะตาย คืนนี้ไม่ทำแล้ว และช่วงนี้ฉันก็ไม่อยากมีลูกแล้ว ยังไงเธอก็ไม่อยากมี"
ฟู่หยุนเช่อ: "......"
นอนเตียงเดียวกันทั้งคืน แต่ไม่ได้ทำอะไรเลย