คิ้วตาของชายหนุ่มถูกแสงไฟทำให้ดูเข้มขรึม เสียงทุ้มต่ำน่าหลงใหล แต่เสิ่นถิงกลับรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว
เมื่อก่อนเธอชอบเสียงของเขา เสียงเซ็กซี่ตอนอยู่บนเตียง เย็นชาตอนปกติ แต่ตอนนี้เธอกลับชอบไม่ลงอีกต่อไป
เธอกับฟู่หยุนเช่ออย่างน้อยก็เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่รักเธอ เกลียดเธอก็ช่าง
สุดท้ายกลับบังคับให้เธอไปทำแท้ง
คิดถึงตรงนี้ สายตาที่เสิ่นถิงมองฟู่หยุนเช่อเต็มไปด้วยความแค้น
ฟู่หยุนเช่อเห็นสีหน้าเธอซับซ้อน ก็เหลือบมองเธอ: "ยังไง เงินใช้หมดอีกแล้วเหรอ?"
ปกติเวลาเธอแสดงสีหน้าแบบนี้ก็คือเงินไม่พอใช้
ความคิดเสิ่นถิงยังวุ่นวาย พูดเลี่ยงๆ: "เปล่า"
หลังแต่งงาน เพราะนิสัยใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายและชอบให้ทิปนายแบบของเธอ ฟู่หยุนเช่อจึงจำกัดค่าครองชีพเธอ ให้เดือนละสองแสนหยวน
ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้านฟู่หยุนเช่อรับผิดชอบ แต่เงินสองแสนนี้ตกถึงมือเสิ่นถิงก็ยังไม่พอใช้
เธอต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อเลี้ยงอาหาร สร้างภาพภรรยาเศรษฐีผู้ใจกว้าง และต้องใช้เงินซื้อของแบรนด์เนม
แต่งงานมาสองปี สิ่งที่เธอพูดกับฟู่หยุนเช่อมากที่สุดคือ "เงินหมดแล้ว โอนเงินให้หน่อย" และ "คืนนี้เตรียมมีลูก"
เสิ่นถิงนึกถึงคำพูดเหล่านี้แล้วรู้สึกหน้าแดง
เธออยากมีลูกมาก เปลี่ยนวิธีเตรียมมีลูกกับฟู่หยุนเช่อไปสารพัด ไม่แปลกที่เขาจะเกลียดเธอขนาดนั้น
เสิ่นถิงรวบชุดนอน ปิดรอยมาร์คบนหน้าอก เดินเท้าเปล่าลงจากเตียงไปอาบน้ำ
ตอนเดินผ่านฟู่หยุนเช่อ ชายหนุ่มก็คว้าข้อมือเธอไว้: "ใส่รองเท้า"
เสิ่นถิงก้มหน้ามอง พูด "อ่อ" สองเสียง แล้วหันไปใส่รองเท้าแตะ
เพิ่งเข้าห้องน้ำไป ประตูก็ถูกฟู่หยุนเช่อผลักเปิด
เขายังไม่ได้เป่าผม ผมสีดำกึ่งแห้งถูกเสยไปด้านหลังเผยหน้าผากที่เต็มและเรียบเนียน มีความเซ็กซี่ดิบแบบไม่เหมือนใคร
ชายหนุ่มมือเท้าประตู: "จะทำอีกรอบไหม?"
เสิ่นถิงใช้ที่หนีบผมรวบผมยาว พอได้ยินก็รีบปฏิเสธ: "ไม่ล่ะ คืนนี้ฉันเหนื่อย อยากอาบน้ำแล้วพักผ่อน"
ฟู่หยุนเช่อรู้สึกว่าเธอผิดปกติมาก ขยี้ตาประเมินเธอ
หญิงสาวเงยคอ เส้นคอที่สง่างามเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงไฟ ลงไปอีกยังมีรอยมาร์คสองสามจุด
เส้นผมสองสามเส้นที่ร่วงลงมาถูกนิ้วเรียวยาวของเธอหมุนไปสองสามที แล้วติดเข้าไปในที่หนีบผมพร้อมกัน
เสิ่นถิงเป็นคนที่ยิ่งโตยิ่งสวยงดงาม ถึงแม้ไม่แต่งหน้า ก็งามจากความเรียบง่าย
หน้าไข่ห่าน ตาหยามหยาม จมูกสูงเล็ก ริมฝีปากอิ่มแดง เธอเหมือนกุหลาบแดงบนภูเขาสูง งามแต่ไม่หยาบ
ชายหนุ่มลูกกระเดือกขยับ ก้าวไปข้างหน้ารั้งเธอเข้ามาในอ้อมแขน: "เมื่อกี้เห็นเธอสภาพไม่ดีเลยทำแค่ครั้งเดียว"
ปกติเวลาแต่งงานกัน ไม่สองสามครั้งไม่จบ แต่วันนี้เสิ่นถิงใจลอย คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทำให้ฟู่หยุนเช่อหมดอารมณ์
ทั้งคู่เรื่องนี้เข้ากันได้ดีมาก พูดตรงๆ ถ้าไม่มีการคุมกำเนิด ลูกคงเกิดไปหลายคนแล้ว
ถึงแม้ความสัมพันธ์จะไม่ลงรอย แต่ส่วนที่ลงรอยได้ก็ลงรอยมาก
เสิ่นถิงชนเข้ากับอกกว้างของเขา กลิ่นสบู่อาบน้ำสะอาดสดชื่นของผู้ชายลอยมาเตะจมูก
เมื่อกี้เธอคิดแต่ภาพในอนาคต จะมีสภาพดีได้ยังไง
เสิ่นถิงตัวสั่น ผลักฟู่หยุนเช่อออก พูดโกหกตามสบายๆ: "ผ่านช่วงไข่ตกไปแล้ว เดือนหน้าเถอะ แล้วคืนนี้คุณก็ดื่มเหล้า ไม่เหมาะจะเตรียมมีลูก"
ฟู่หยุนเช่อคืนนี้ไปงานเลี้ยง ดื่มไปสองแก้วจริงๆ
เขาขมวดคิ้ว: "วันนี้เป็นวันแรกของช่วงไข่ตกพอดี"
ฟู่หยุนเช่อไม่มีทางจำผิด
เสิ่นถิงประจำเดือนมาตรงทุกเดือน พอถึงช่วงไข่ตกเธอจะส่งข้อความหาเขาเอง
"เมื่อเช้าคุณเพิ่งส่งข้อความหาฉัน" น้ำเสียงของชายหนุ่มไม่ดีนัก สีหน้าไม่พอใจมองเธอ "เรื่องของคุณหนูจวงฉันอธิบายไปแล้ว คุณจะงอนไปถึงเมื่อไหร่?"
เสิ่นถิงได้ยินก็เพิ่งนึกอะไรออก
คุณหนูจวงที่ชายหนุ่มพูดถึงคือคุณหนูคนที่สองของตระกูลจวงแห่งจิงเป่ย ชื่อจวงเตี๋ย
ไม่นานมานี้จวงเตี๋ยอาศัยเส้นสายในครอบครัวเข้ามาฝึกงานที่บริษัทฟู่ ชอบมัวแต่รบกวนฟู่หยุนเช่อถามนู่นถามนี่
เสิ่นถิงไม่ชอบผู้หญิงคนอื่นมายุ่งกับฟู่หยุนเช่อ เธอเคยเจอครั้งหนึ่ง แล้วก็ตบหน้าจวงเตี๋ยอย่างแรงหนึ่งที
การกระทำของเธอทำให้ทั้งบริษัทนินทากันไปหมด ต่างพูดว่าเธอเป็นเมียโหด
อีกทั้งพอกลับบ้านเธอก็ชอบใช้เรื่องนี้มาทำเป็นบ้าเป็นหลังขอเงินฟู่หยุนเช่อ เปลี่ยนสีหน้าไปมา
ฟู่หยุนเช่อพูดแบบนี้ ก็คงคิดว่าเธอกำลังงอนเรื่องนี้อีก
คิดถึงตรงนี้ เสิ่นถิงรีบยิ้มออกมา ขยิบตา พูดอย่างรู้สึกผิด: "เรื่องคุณหนูจวงฉันลืมไปนานแล้ว แค่ช่วงบ่ายเราสองคนยังมีธุระ"
ฟู่หยุนเช่อยังขมวดคิ้ว เขาไม่ค่อยเชื่อคำพูดเสิ่นถิง
แต่สายตาเธอบริสุทธิ์ มองไม่ออกว่ามีอะไร
แสงไฟห้องน้ำสาดลงบนหน้าชายหนุ่ม
หน้าเขายังงามเหมือนอย่างเคย โครงหน้าชัดเจน ลึกซึ้ง ตั้งแต่คิ้วตาไปจนถึงริมฝีปาก สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
เพราะหน้าแบบนี้ ตอนเสิ่นถิงเริ่มมีใจก็เคยชอบฟู่หยุนเช่อเหมือนกัน
แต่ฟู่หยุนเช่อเกลียดเธอมาตลอด
นานวันเข้า เสิ่นถิงก็เลยเก็บความรู้สึกนั้นไป ตั้งใจเป็นแค่คุณนายฟู่
ผลไม้ที่แย่งมากินถึงจะไม่หวาน แต่ใครจะไปรู้ว่าฟู่หยุนเช่อรวยขนาดนั้น?
เสิ่นถิงตอนเด็กจนกลัว เกาะต้นไม้ใหญ่ตระกูลฟู่ไว้แล้ว ยังไงก็ไม่ยอมปล่อยมือ
พอนึกถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต เสิ่นถิงตัดสินใจเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองตั้งแต่ตอนนี้
ต่อจากนี้เธอจะไม่รบกวนฟู่หยุนเช่อเพื่อเตรียมมีลูก และจะไม่ไปโปรยเงินนอกบ้านอีก
ฟู่หยุนเช่อถูกเธอปฏิเสธหลายครั้งติดต่อกัน หน้าบึ้งลง เดินออกจากห้องน้ำอย่างไม่สบายใจ
เสิ่นถิงถอนหายใจโล่งอก พิงกำแพงห้องน้ำเรียงความคิด
ตอนนั้นเพื่อเป็นคุณนายเซี่ยงไฮ้ เธอถึงได้พยายามสารพัดวิธีแต่งงานกับฟู่หยุนเช่อ
ส่วนอนาคตตอนเขาล้มละลายจะหย่ากับเขาแล้วพาแม่สามีไปด้วย ก็เป็นสิ่งที่เธอจะทำจริงๆ
หลายปีนี้เธอใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยในตระกูลฟู่มาโดยตลอด ย่อมไม่อยากตอนฟู่หยุนเช่อล้มละลายต้องไปใช้หนี้ลำบากกับเขา
เสิ่นถิงคิดถึงอนาคตที่ฟู่หยุนเช่อรวยพันล้าน มีคนสวยอยู่ข้างกาย แต่ตัวเองตอนหย่าได้แค่สองล้านหยวนก็รู้สึกไม่แฟร์
อยากเป็นเมียเศรษฐีมันยากขนาดนี้เลยเหรอ?
สุดท้ายไม่เพียงไม่ได้เงินสักแดง ยังอาจตายได้อีก
ใครกันชั่วขนาดนี้มาลักพาตัวเธอ?
บ้าหรือเปล่า!
...
เสิ่นถิงอาบน้ำเสร็จออกมา พบว่าฟู่หยุนเช่อยังอยู่ในห้อง
ชายหนุ่มท่าทางสง่างามนั่งครึ่งบนเตียง ถือโทรศัพท์ดูอะไรไม่รู้
เสิ่นถิงไม่ได้นอนด้วยกับฟู่หยุนเช่อมาเกือบเดือนแล้ว
เขามักแยกเรื่องบนเตียงกับการใช้ชีวิต ปกติทำเสร็จก็ไปนอนห้องข้างๆ คนเดียว
เสิ่นถิงเปิดผ้าห่มนอนลง มองข้างๆ: "คุณไม่ไปห้องนอนรองเหรอ?"
ฟู่หยุนเช่อวางโทรศัพท์ เหมือนทำตามปกติยื่นมือมาเกาะเอวเธอ: "คืนนี้นอนที่นี่"