เสิ่นถิงตื่นขึ้นมา ฟู่หยุนเช่อออกไปทำงานที่บริษัทแล้ว ฟากหนึ่งของเตียงยังคงมีกลิ่นอายบางเบาของเขาติดอยู่
ที่อดกลั้นอยู่นานไม่ได้ออกไปช้อปปิ้ง เสิ่นถิงรู้สึกคันไม้คันมือ แต่เธอเปิดมือถือดูยอดเงินในบัญชีแล้ว ก็ทำได้แค่นอนลงอย่างสงบ
นอนได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เสิ่นถิงรับสาย: "ว่าไง ใครเหรอ"
"ถิงถิง เธอยังไม่ตื่นอีกเหรอ เมื่อคืนกับคุณฟู่คงไม่เร่าร้อนกันถึงตีสองตีสามอีกใช่ไหมล่ะ" ด้วนจื้อเหยาก็หัวเราะ "ออกมาช้อปปิ้งกันหน่อยสิ ได้ข่าวว่าที่คลับลานเย่มีหนุ่มหล่อรุ่นใหม่มาชุดหนึ่ง น่าดูมากเลย"
ด้วนจื้อเหยาคือคนที่เสิ่นถิงรู้จักในวงการคุณนายไฮโซ
ผู้หญิงคนนี้เหมือนกับเธอ คือพวกผู้หญิงที่ปีนต้นไม้สูงเพื่อหาผลประโยชน์
ต่างกันตรงที่ ด้วนจื้อเหยาอยากได้ความรัก ส่วนเธออยากได้เงิน
ทั้งคู่ก็ถือว่าเป็นพวกนิสัยเหมือนกัน เลยบางครั้งนัดกันออกไปช้อปปิ้ง ใช้เวลาว่างด้วยกัน
เสิ่นถิงพลิกตัว พูดตามตรง: "ไม่ไปหรอก ช่วงนี้ฉันไม่มีเงิน ต้องทำตัวเรียบร้อยหน่อย"
เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสิ่นถิงพูดว่าไม่มีเงิน ด้วนจื้อเหยาตกใจมาก: "จริงหรือเปล่าเนี่ย"
"จริงสิ" เสิ่นถิงพูด "เพราะงั้น เธอหาคนอื่นเถอะ"
ด้วนจื้อเหยาเหมือนไม่เชื่อ พูดแซว: "ขายกระเป๋าในตู้เธอสักสองสามใบก็มีเงินแล้วนี่นา"
"ไม่ได้หรอก ฉันเสียดาย กระเป๋าคือชีวิตฉัน"
ด้วนจื้อเหยารู้ดีว่าเธอรักกระเป๋ามากกว่าใคร พอแซวไปสองสามคำก็พูดว่า "เธอไม่มีเงิน แต่ฉันมี นี่ออกมาเที่ยว ฉันเลี้ยงเอง"
เสิ่นถิงได้ยินก็คิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะลุกจากเตียง เลือกชุดที่ดูโดดเด่น แล้วหยิบกระเป๋ารักออกมา
ถึงแม้จะรู้ล่วงหน้าถึงอนาคต แต่เสิ่นถิงก็ยังชอบแต่งตัวให้สวยงาม