หลี่น่ามองหวังเจี้ยนเย่ แล้วพูดช้า ๆ ว่า
“เพื่อนร่วมชั้นของฉันก็พูดถูกแล้ว หวังเจี้ยนเย่ เชิญคุณเก็บความคิดเล็ก ๆ นั้นไปเสีย ตามที่เต๋าสวรรค์บอก ตอนนี้พวกเราไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าอาจารย์อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นนักเรียน เข้าใจไหม คุณกับฉัน ต่างก็เป็นนักเรียน”
หวังเจี้ยนเย่จนใจ มองหลี่น่าครั้งหนึ่ง แล้วเดินมายังที่นั่งของนักเรียน สีหน้าเขาเผยแววขัดเขิน
การเป็นเจ้าหน้าที่แนะแนว ไม่ว่าจะเมื่อวานในช่องแชท หรือตอนนี้ เขาล้วนรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย
หลี่น่ายืนริมแท่นพูด
“แน่นอน ฉันก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเหนือกว่าเพราะเคยเป็นเจ้าหน้าที่แนะแนว แต่เรามาสำรวจจำนวนเพื่อนที่รอดชีวิตกันก่อนดีกว่า ให้เพื่อน ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้รู้จักกันมากที่สุด ต่อไปเวลาแชทในช่องแชท จะได้แยกออกว่าใครเป็นคนเป็น ใครเป็นเพื่อนที่จากไป ให้แต่ละคนพูดชื่อตัวเองสั้น ๆ”
เพื่อน ๆ หลายคนก็คิดเช่นนี้ จึงเห็นด้วยทั้งหมด
จากนั้นก็ผลัดกันแนะนำชื่อตามที่นั่ง แม้ใบหน้าจะคุ้นเคยกันหมดแล้ว แต่ชื่อกับหน้าอาจไม่ตรงกัน อาจรู้จักคนนี้ แต่ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร หรือรู้จักชื่อ แต่ไม่รู้ว่าชื่อนั้นเป็นของใคร
ไม่นาน
ก็ถึงคิวกู้ผิงเซิง
กู้ผิงเซิงลุกขึ้นแนะนำชื่อตัวเอง เสียงฮือฮาดังทั่วห้อง
“ว้าว นี่ก็คือกู้ผิงเซิงคนนั้นหรือ สวรรค์...”
“กู้ผิงเซิง? เจ้าของตำแหน่งมือหนึ่งประตูผี ที่ถูกชมเชยทั้งโรงเรียน หนึ่งในสามสิบห้าคนแกร่งที่สุดของโรงเรียนน่ะเหรอ?”