หลังประตูอีกบาน หวงเจียหาวกำลังจ้องมองบางสิ่งที่อยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย
มันคือปืนพกกระบอกหนึ่ง
ตัวปืนสีดำสะท้อนแสงเย็นเยียบ ดูจากรุ่นแล้ว เหมือนจะเป็นกล็อค 17
เขาขยี้ตาอย่างแรง ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้มองผิด
จากนั้นเขาแทบจะพุ่งตัวเข้าไป คว้าปืนพกขึ้นมาแนบอก
สัมผัสโลหะเย็นเฉียบส่งผ่านฝ่ามือมา ดูเหมือนจะเป็นของจริง
หวงเจียหาวกำปืนไว้ มือสั่นเทา แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีกำลังความสามารถแบบกู้ผิงเซิง ไม่มีพรสวรรค์อะไรเลย เขาเป็นแค่นักเลงที่ชอบรังแกเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น
แม้หวงเจียหาวจะไม่รู้ว่า เมื่อมีปืนกระบอกนี้แล้ว จะรับมือกับผีดุร้ายได้หรือไม่
แต่การมีปืนกระบอกนี้ อย่างน้อยเมื่อเผชิญอันตราย เขาก็จะไม่ใช่คนที่ไม่มีกำลังต่อต้านเลยแม้แต่น้อยอีกต่อไป
เขาเก็บปืนอย่างระมัดระวัง
อีกห้องหนึ่ง
เย่หวั่นซิงกำลังยืนอยู่กลางห้อง
ตรงหน้าเธอ มีเด็กสาวแปลกหน้ายืนอยู่
เด็กสาวสวมเสื้อนอกสีอ่อน ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและระแวดระวัง
“เธอ...เธออยู่ห้องไหน นี่ ที่นี่คือประตูผีใช่ไหม”
เสียงของเด็กสาวสั่นเครือ
เย่หวั่นซิงไม่ตอบ สายตากลับเย็นชาขึ้นมา
คนจากสองห้องที่ต่างกัน ถูกขังอยู่ในห้องเดียวกัน
เธอจำกฎได้แม่น
ถ้าไม่จัดการสักคน ประตูทั้งสี่ด้านก็จะเปิดไม่ได้ เมื่อเปิดไม่ได้ ก็กลับไปไม่ได้
เย่หวั่นซิงค่อย ๆ ชักมีดสั้นออกจากเอว
เด็กสาวตรงข้ามเห็นมีดสั้น ใบหน้าก็ซีดขาวในทันใด
“เดี๋ยวก่อน พวกเรา...พวกเราคิดหาวิธีอื่นได้...”