"บัดซบ"
กู้ผิงเซิงสบถเสียงต่ำ แววตาหมองลงไปหลายส่วน
ฟังก์ชันการสื่อสารทั้งหมดถูกตัดขาด เขาตามหาลั่วชิงเสวี่ยไม่เจอ และติดต่อใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น
กู้ผิงเซิงยิ่งวิตกหนักขึ้น
เขาหลับตาลง สูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์
ตอนนี้คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ เริ่มดำเนินการเอาตัวรอดก่อน
อีกอย่าง ระหว่างที่เดินทางผ่านประตูผี อาจได้เจอเธอก็ได้
เขาลืมตาขึ้น แววตากลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง
เขาเริ่มสำรวจประตูทั้งสี่บานในห้องอย่างละเอียด ทั้งหน้า หลัง ซ้าย ขวา ประตูไม้ทั้งสี่บานดูเหมือนกันหมด
บนบานประตูไม่มีสัญลักษณ์ใด ๆ ไม่มีคำใบ้ใด ๆ ล้วนเป็นแผ่นไม้เก่าสีถลอกและมือจับเหล็กขึ้นสนิม
ดูจากภายนอกเพียงอย่างเดียว แยกความแตกต่างใด ๆ ไม่ออกเลย
กู้ผิงเซิงไม่ผลีผลามเปิดประตูบานใดทันที
เขายืนนิ่ง เปิดใช้พรสวรรค์สุญญะเร้นกาย
ร่างของเขากลายเป็นภาพลวงตาโปร่งแสงในพริบตา หายวับไปจากจุดเดิม
ด้วยสถานะที่กลายเป็นเพียงภาพลวง บางทีอาจทำสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้
กู้ผิงเซิงเดินไปยังประตูบานที่อยู่ตรงหน้า
เขาไม่ได้เปิดประตู
แต่ใช้สถานะภาพลวง เดินทะลุผ่านบานประตูไป
วินาทีต่อมา เขาพบว่าตัวเองทำสำเร็จจริง ๆ — เขามาถึงห้องด้านหลังประตูแล้ว
ถ้าเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นเห็นเหตุการณ์นี้ คงต้องบอกว่าเขาโกงแน่ ๆ
ห้องนี้ขนาดพอ ๆ กับห้องที่เขาเพิ่งอยู่ไปเมื่อครู่ แต่บนพื้นกลางห้อง วางกล่องสมบัติสีดำไว้หนึ่งใบอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ดูจากลักษณะภายนอก น่าจะเป็นกล่องสมบัติเหล็กดำ
มุมปากของกู้ผิงเซิงยกขึ้นเล็กน้อย
แต่ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง — เสียงแจ้งเตือนไม่ดังขึ้น