เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เหล่านักเรียนที่ยืนมุงดูอยู่ด้านล่างต่างพากันอึ้งงัน
“ยัยนี่ฆ่าตัวตายหรือไง?”
หวงเจียหาวบ่นขึ้นมา
“โง่ชะมัดเลยว่ะ”
หลิวเฉียงถอนใจอย่างอดไม่ได้
นักเรียนคนอื่น ๆ มองหน้ากันไปมา
“ตอนนี้เราควรทำยังไงดี?”
“ไม่งั้นเอามีดไปปาดคอเธอสักทีดีไหม ยังไงก็ใกล้ตายอยู่แล้ว ให้ตายอย่างไม่ทรมานดีกว่า”
“ฉันว่าได้อยู่นะ”
นักเรียนหลายคนกระซิบกระซาบกัน
...
หลี่น่าเดินเข้าไปพลิกร่างหวังจื่อหานด้วยความสงสัย
ตอนนี้หวังจื่อหานยังมีชีวิตอยู่ แม้ใบหน้าจะเละเทะจนเห็นเนื้อเลือด ฟันหักสองสามซี่ติดอยู่บนแก้ม
แต่เธอยังไม่ตายจริง ๆ แถมดูเหมือนอาการยังพอไหวด้วย?
หลังพักอยู่ครู่หนึ่ง...
หวังจื่อหานก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว “โอ๊ย แม่งเอ๊ย เกือบตกลงมาตายแล้วไหมล่ะ...”
ทุกคนเห็นภาพนี้แล้วก็ยิ่งอึ้ง ไม่รู้จะพูดอะไร
เดี๋ยวนะ นี่เธอยังไม่ตายอีกเหรอ?
ดูจากตอนนี้ แม้หวังจื่อหานจะไม่มีพรสวรรค์ แต่ความสามารถส่วนตัวก็ไม่เลว ค่าร่างกายสูงทีเดียว อย่างน้อยก็ 20 กว่าคะแนนแล้วมั้ง ไม่สิ อาจจะสูงกว่านั้นก็ได้
หัวทิ่มลงมาจากชั้นสามขนาดนี้แต่กลับไม่ระเบิด นับว่าแข็งแกร่งจริง ๆ แน่นอนว่าสนามหญ้ากับดินก็ช่วยรับแรงกระแทกไว้ด้วย
นอกจากก่อนหน้านี้เธอจะทำให้หวงฟ่านตายจนได้คะแนนคุณสมบัติอิสระมา 10 คะแนนแล้ว หวังจื่อหานคงได้โอกาสบางอย่างระหว่างเอาชีวิตรอดในประตูผีมาด้วย
ถึงอย่างนั้น หวังจื่อหานก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนร่วมชั้นถึงมองเธอเหมือนคนปัญญาอ่อน
แต่ไม่รู้ทำไม เธอกลับไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหู
งานที่ได้รับมอบหมายยังไม่เสร็จอีกเหรอ?
เสียงแจ้งเตือนดัง ๆ ของฉันหายไปไหนแล้วเนี่ย!?