แม้จะพูดอย่างนั้นก็ตาม
แต่เพื่อนร่วมชั้นทุกคนก็ยังโล่งใจที่การบ้านไม่ตกเป็นของตัวเอง
"โชคดีที่ไม่ใช่ฉัน ฉันเล่นเกมแบบนี้ดวงซวยจะตาย ไม่แน่อาจโดนระเบิดตั้งแต่ตาแรก"
"ฉันเครียดนะ รู้สึกว่าถึงคราวนี้ไม่โดน ต่อไปก็ต้องโดนสักวัน พวกนายไม่สังเกตเหรอว่าการบ้านมันยากขึ้นเรื่อย ๆ?"
"เลิกเครียดเถอะ อยู่ไปวัน ๆ ก็พอ ฉันเขียนจดหมายลาตายไว้แล้ว รอวันใช้"
"พวกนายว่า ถ้าตายไปแล้ว อาจจะยังมีชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่งไหม? เห็นหลินเหยาพวกนั้นยังคุยกันในช่องแชทได้..."
"นั่นมันผี สมองหมา"
"อ้อ เหรอ"
......
ทั้งสามคนยืนอยู่ข้างแท่นบรรยาย สีหน้าแตกต่างกันไป
หวงเจียหาวนิ่งสงบ หวังเกอยืนข้างทังจื่ออี๋ จูงมือเธอไว้
เมื่อเห็นทังจื่ออี๋หวาดกลัว หวังเกอปลอบว่า "ไม่เป็นไรนะจื่ออี๋ เราจะไม่ตายแน่นอน"
ทังจื่ออี๋รีบพยักหน้า "อื้ม เราจะไม่ตาย"
"สรุปว่าคนที่ตายคือฉันสินะ"
หวงเจียหาวเอ่ย
"ไม่ ๆ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น..." หวังเกอรีบส่ายหน้า
แต่ในใจลึก ๆ เขากลับคาดหวังผลลัพธ์นั้นอยู่ไม่น้อย
ถ้าคนที่ตายคือหวงเจียหาว เขากับทังจื่ออี๋ก็ไม่ต้องตาย
"แกพูดไม่นับ ฉันก็พูดไม่นับ" หวงเจียหาวกล่าว "มีแต่เลขระเบิดเท่านั้นที่นับ ฉันเริ่มก่อนละกัน 50"
หวงเจียหาวไม่ต้องการเสียเวลา เลือกครึ่งหนึ่งตรงกลางคือ 50