"ได้ยินมาว่า หลี่อ๋างตายแล้วจริง ๆ"
"ตายดีแล้ว ตายดีแท้ ของหมอนั่นมันฆ่าเพื่อนนักเรียนห้องเรา ไอ้สัตว์นรก"
"บ้าจริง แถมมันยังขืนใจแฟนผมที่อยู่ห้องสองอีก โคตรจะ... กลางดึกแฟนผมยังโทรหาผมเลย"
"เฮ้ยเพื่อน เรื่องแบบนี้นายทนได้เหรอ"
"ใครจะไปทนไหว แต่ก็เพราะมันเป็นหัวหน้าห้องของห้องสองนี่นา แต่ตอนนี้ดีล่ะ มันตายแล้ว แฟนผมก็กลับมาในที่สุด..."
"คนที่ฆ่าหลี่อ๋าง ก็เป็นคนดีจริง ๆ นั่นแหละ"
...
กลับมาถึงห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นหลายคนกำลังคุยเรื่องนี้อยู่
แววตาของกู้ผิงเซิงขยับเล็กน้อย คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง จะบอกว่าไม่มีความรู้สึกเลย ก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะอย่างไรก็คนที่อยู่ด้วยกันมาเกือบปี เมื่อได้ยินว่าเพื่อนส่วนใหญ่ต่างดีใจที่หลี่อ๋างตาย กู้ผิงเซิงก็รู้สึกยินดีมาก
"ที่ฉันทำไปไม่ใช่การฆ่า แต่คือการช่วยชีวิต"
เดิมทีกู้ผิงเซิงยังรู้สึกไม่สบายใจเพราะเพิ่งฆ่าคนเป็นครั้งแรก
หรือพูดอีกอย่างก็คือ ตั้งแต่เมื่อคืนที่เข้านอนจนถึงตอนนี้ เขายังคงรู้สึกมึนงงอยู่
แต่ตอนนี้ ความรู้สึกผิดในใจได้สลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว
"ผิงเซิง เมื่อคืนนายนอนไม่หลับหรือเปล่า"
ข้าง ๆ ตัว ลั่วชิงเสวี่ยเอียงศีรษะถามเล็กน้อย
กู้ผิงเซิงส่ายหน้า "เปล่า เมื่อกี้กำลังคิดเรื่องอื่นอยู่"
"อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปนะ เมื่อคืนนายออกไปข้างนอกอีกแล้วใช่ไหม"
ลั่วชิงเสวี่ยถามด้วยความเป็นห่วง พลางลูบแขนของกู้ผิงเซิง
กู้ผิงเซิงยิ้มอ่อน "เธอไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันจะไม่เป็นอะไร"