“ฮ่า ๆ ฉันออกหิน นายออกกรรไกร ฉันชนะแล้ว ฮ่า ๆ!”
“ตานายแล้ว ต้องวิดพื้น 10 ครั้ง”
“มา ต่อเลย!”
“อ้าว ทำไมฉันถึงแพ้ล่ะ... ฉันวิดพื้น 10 ครั้งก็ได้ ถือว่าได้ออกกำลังกายพอดี”
“นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าออกกำลังกายต้องไปฟิตเนสถึงจะได้ผล โธ่เอ๊ย ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้!”
เสียงของจางเหว่ยดังออกมาจากในหอพักไม่ขาดสาย
ประโยคหนึ่งต่อด้วยอีกประโยคหนึ่ง
ด้านนอกประตู
อู๋เฉียนกับหวงจื่ออวิ๋นสบตากัน
หวงจื่ออวิ๋นพึมพำว่า
“หรือข้างในจะไม่ได้มีแค่จางเหว่ยคนเดียว?”
“ไม่ใช่ ฟังดูเหมือนเขาพูดกับตัวเองมากกว่า จางเหว่ยคนนี้ดูแปลก ๆ”
อู๋เฉียนพูดพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ไม่แน่อาจเครียดเกินไปจนเป็นบ้าก็ได้”
หวงจื่ออวิ๋นแค่นเสียง น้ำเสียงแฝงความดูแคลน
...
“นายบอกว่ามีคนอยู่ข้างนอกเหรอ? เป็นไปได้ยังไง เวลาป่านนี้ใครจะมาหาฉันกัน?!”
จางเหว่ยตะโกนเสียงดังขึ้นกะทันหัน
“ถ้าไม่พูดว่าหลอกฉันแล้วบอกว่าตัวเองเป็นหมา ฉันก็ไม่เปิดประตูหรอก”
...
หวงจื่ออวิ๋นชะงักไป
เธอมองอู๋เฉียนอีกครั้ง
ทั้งคู่ต่างตกใจ
แววตาของอู๋เฉียนฉายความหวาดกลัว
พวกเขาเดินมาถึงตรงนี้โดยไม่มีเสียงเลย แล้วจางเหว่ยข้างในรู้ได้ยังไงว่ามีคนอยู่หน้าประตู?
แถมยังเหมือนมีใครบอกจางเหว่ยด้วยว่ามีคนอยู่ข้างนอก?