หลี่จื้ออันตะโกนว่า “ฉันเลือกแล้วเหมือนกัน เลือกสีน้ำเงิน”
“ดี ไหน ๆ ทุกคนก็เลือกสีน้ำเงิน งั้นฉันก็เลือกสีน้ำเงินด้วย” หวังจื่อหานตะโกน
กู้ผิงเซิงมองดูเรื่องน่าขันนี้ รู้สึกเพียงแค่ขำ
การเลือกปุ่มน้ำเงินแดงมันก็ไม่ได้โชว์แต้มว่าใครเลือกอะไร ใครจะรู้ว่าเลือกสีน้ำเงินจริงหรือเปล่า หรือแอบเลือกสีแดงแล้วบอกว่าเลือกสีน้ำเงิน
“ดี งั้นผมเป็นคนสุดท้าย ผมเลือกสีน้ำเงิน” จงเจียรุ่ยที่พูดขึ้นเป็นคนแรกก็เอ่ยขึ้น
ได้ยินดังนั้น หวงฟ่านก็ถอนหายใจโล่งอก อีกห้าคนเลือกลับสีน้ำเงินทั้งหมด ดีเลย ดีจริง ๆ…
แต่บทสนทนาที่เพิ่งเกิดขึ้นผ่านไปแค่ 5 นาที ทั้งหกคนยังต้องอยู่ในห้องเรียนอีก 55 นาที รอผลออกมา ถึงจะจบภารกิจคลาสนี้ได้
แต่คนอื่นก็ไม่ได้ไปไหน นอกจากหกคนที่ร่วมภารกิจแล้ว คนอื่น ๆ ก็อยากรู้มากว่า จริง ๆ แล้วหกคนนั้นเลือกปุ่มสีน้ำเงินหรือเปล่า…
หลายคนกระซิบกระซาบ วิจารณ์หัวข้อนี้ หวงฟ่านเครียดมาก เริ่มเสียใจกับทางเลือกของตัวเอง แต่ว่า ก่อนหน้านี้แม่บอกตัวเองไว้ว่า ระหว่างคนกับคนสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเชื่อใจ ต้องเชื่อใจคนอื่น เชื่อใจคนอื่น จริงใจและเป็นมิตรกับคนอื่น ก็จะได้รับผลตอบแทน
ไม่นาน
ก็ถึงเวลา
[ปุ่มสีแดง: หวังจื่อหาน, หลิวเฉียง, หลี่จื้ออัน, จงเจียรุ่ย, หม่าถิง
ไม่ได้กดปุ่มสีแดงทุกคน ห้าคนจะได้รับค่าพลังคุณสมบัติอิสระ 10 แต้ม]
[ปุ่มสีน้ำเงิน: หวงฟ่าน
ในหกคนมีคนกดปุ่มสีแดง หวงฟ่านจะได้รับโทษ ถูกลบล้างในอีก 5 นาที]
“ไม่ ไม่…ทำไมถึงเป็นแบบนี้…”
หวงฟ่านตาค้าง
นอกจากเขาที่เลือกปุ่มสีน้ำเงินแล้ว อีกห้าคนล้วนเลือกสีแดง
คนที่เขากังวลสุดคือหวังจื่อหาน ส่วนคนอื่นไม่ได้กังวลมาก ผลคือ หวังจื่อหานและคนอื่น ๆ ล้วนเลือกสีแดง…
ทำไม…
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้…ทำไม พวกนายหลอกฉัน!”