ทั้งสองคนเดินเข้าไปในอาคารบริหารอย่างรวดเร็ว
โดยทั่วไปแล้ว อาคารบริหารเป็นที่ทำงานของอาจารย์ฝ่ายธุรการ
วันก่อนที่การเอาชีวิตรอดในโรงเรียนจะเริ่มต้นขึ้น กู้ผิงเซิงเคยถูกอาจารย์ฝ่ายธุรการกลั่นแกล้งที่นี่
พูดตามตรง กู้ผิงเซิงอยากรู้มากว่าอาจารย์ฝ่ายธุรการพวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง เขาจำได้ว่าตอนประทับตรา มีอาจารย์ฝ่ายธุรการหลายคนดูแคลนนักศึกษาปริญญาตรีอย่างมาก
ตอนนี้พวกเธอมีสถานะไม่ต่างจากนักศึกษา ไม่รู้ว่าจะรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มหรือเปล่า
เมื่อมาถึงดาดฟ้า กล่องสมบัติสีเขียวอมฟ้าใบหนึ่งก็ปรากฏอยู่ตรงกลาง
“ใบนี้ให้ฉันเถอะ เจอใบต่อไปแล้วค่อยให้คุณ”
หลินรั่วเหยาบอก
กู้ผิงเซิงส่ายหน้า
“ไม่ได้ ใบนี้ฉันต้องเป็นคนเปิด ต่อไปกล่องสมบัติใบแรกให้ฉันเปิดทั้งหมด”
“ทำไมล่ะ?”
“ถ้าฉันเป็นคนเปิด กล่องใบนี้ก็จะไม่นับว่าเป็นใบที่คุณเปิด เข้าใจไหม?”
หลินรั่วเหยาเข้าใจความหมายของกู้ผิงเซิงอย่างรวดเร็ว
เพราะถ้าเธอเปิดกล่องสมบัติใบแรก เรดาร์กล่องสมบัติก็จะถือว่าทำภารกิจคืนนี้เสร็จแล้ว แต่ถ้ากู้ผิงเซิงเป็นคนเปิดกล่องใบนี้ ก็เท่ากับว่าเธอยังไม่ได้เปิด เรดาร์จึงยังใช้ระบุตำแหน่งกล่องสมบัติใบที่สองได้
(ก่อนหน้านี้ฉันไม่ทันนึกถึงจุดนี้ แต่เห็นมีนักอ่านพูดถึงในช่องความคิดเห็น...)
ถ้าเป็นแบบนี้ แล้วกล่องใบที่สองก็ให้ตัวเองเป็นคนเปิดอีก จะระบุตำแหน่งกล่องสมบัติได้ถึงสามใบหรือเปล่า?
“โห ก่อนหน้านี้ฉันคิดไม่ถึงเลย”
“ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร”
กู้ผิงเซิงยักไหล่
“ยังไงของชิ้นนี้ก็แค่ช่วยประหยัดเวลาได้นิดหน่อยเท่านั้น”