“ได้”
กู้ผิงเซิงพยักหน้า
อีกด้านหนึ่ง
ทั้งห้าคนยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้พวกเขากลายเป็นหนูทดลองไปแล้ว
เมื่อเห็นผีดุร้ายปรากฏตัว นักเรียนชายร่างสูงกลับมีสีหน้ากระตือรือร้นอยากลองฝีมือ
เขาหมุนไหล่เล็กน้อย จ้องผีดุร้ายถือขวานเขม็ง
“ทุกคน ผีดุร้ายมาแล้ว”
น้ำเสียงของหลี่เจียเจียเปี่ยมด้วยความมั่นใจ เธอขยับแว่นบนสันจมูก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ดีเลย จะได้ให้เจ้าขี้ขลาดสองคนนั่นเห็นกับตาว่าการฆ่าผีดุร้ายมันง่ายแค่ไหน”
“ได้เลย พี่เจียเจีย ให้ผมลงมือก่อน!”
นักเรียนชายร่างสูงก้าวยาว ๆ เข้าไปหา
เขาพลิกมือขวา มีดดาบสีเขียวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นกลางฝ่ามืออย่างไร้ที่มา
มีดดาบชิงหลิง อาวุธที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ต่อกรกับวิญญาณโดยเฉพาะ สามารถสร้างความเสียหายแก่ผีดุร้ายได้จริง
เขาเคยใช้มีดเล่มนี้ฆ่าเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่กลายเป็นผีดุร้ายมาแล้ว
“ไปตายซะ!”
เขากุมด้ามมีดด้วยสองมือ รอจนผีดุร้ายถือขวานเข้ามาใกล้ แล้วออกแรงทั้งหมดฟันเข้าใส่มัน
การเคลื่อนไหวของนักเรียนชายร่างสูงรวดเร็ว อีกทั้งยังออกแรงได้หนักหน่วง ในหมู่นักเรียนทั่วไปนับว่าฝึกฝนมาดีทีเดียว
นักเรียนที่รอดชีวิตมาถึงตอนนี้ นอกจากพวกที่โชคดีแล้ว ก็ล้วนมีฝีมืออยู่บ้าง
ผีดุร้ายถือขวานยกมือขึ้น มันยกขวานสีแดงฉานจากข้างลำตัว ก่อนฟาดลงมาอย่างไม่ใส่ใจ
ชั่วพริบตาต่อมา
ทันทีที่มีดดาบชิงหลิงปะทะกับคมขวาน ใบมีดก็หักกลางเป็นสองท่อน เศษใบมีดกระเด็นกระจัดกระจาย ชิ้นหนึ่งเฉียดแก้มนักเรียนชายร่างสูงไป ทิ้งรอยเลือดตื้น ๆ ไว้
นักเรียนชายร่างสูงเบิกตากว้าง