ไม่นาน เวลาก็ผ่านไป 5 นาที
หลี่จื้ออันเงยหน้าขึ้น
ดวงตาว่างเปล่าคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องเรียน คล้ายกำลังตรวจสอบบางอย่าง เมื่อสบตากู้ผิงเซิงก็ไม่มีอารมณ์ใดปรากฏ
“เท่มาก พี่ผิงเซิง” หลี่จื้ออันกล่าว
จากนั้นหลี่จื้ออันก็ก้าวเดินไปทางประตู
ท่าทางของเขาไม่ต่างจากตอนมีชีวิต ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า ไหล่เอนไปข้างหน้าเล็กน้อย
หากไม่นับใบหน้าซีดเทาและดวงตาที่ไร้ชีวิต ก็แทบไม่ต่างจากนักเรียนธรรมดาคนหนึ่งที่เดินออกจากห้องเรียนในช่วงพัก
ด้านหลังเขามีเพื่อนร่วมชั้นที่เป็นผีดุร้ายอีกสองตนตามมา ท่าทางของผีดุร้ายทั้งสามสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาด พวกมันผลักประตูห้องเรียนออกอย่างเงียบงัน แล้วเดินเข้าไปในทางเดิน
เป้าหมายชัดเจนมาก นั่นคือไล่สังหารหลี่เจี๋ยเหย่ หวังเจี้ยนเย่ และหลิวฮวา
กู้ผิงเซิงละสายตาแล้วเดินตามออกไปด้วย
เขาพิงกรอบประตู สายตาติดตามร่างทั้งสาม
ในทางเดินไม่ได้มีแค่นักเรียนห้องพวกเขา
นักเรียนห้องอื่นก็เดินไปมา บางคนเพิ่งกลับจากห้องน้ำ บางคนพิงหน้าต่างคุยกัน ส่วนบางคนกำลังถกเรื่องการบ้านเมื่อครู่
เมื่อตอนหลี่จื้ออันทั้งสามเดินผ่านนักเรียนเหล่านั้น ก็ไม่มีใครแสดงปฏิกิริยาใด ๆ
ไม่สิ...
พูดให้ถูกคือ ไม่ใช่ไม่มีปฏิกิริยา แต่พวกเขามองไม่เห็นต่างหาก
นักเรียนชายจากห้องอื่นคนหนึ่งเดินตรงเข้าหาหลี่จื้ออัน ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินผ่านไป นักเรียนชายคนนั้นไม่สนใจหลี่จื้ออัน และหลี่จื้ออันก็ไม่สนใจเขาเช่นกัน
สายตาของนักเรียนชายคนนั้นไม่เคยจับจ้องหลี่จื้ออันเลย