คำพูดยังไม่ทันขาด พื้นใต้เท้าของหลี่เจี๋ยเหย่ก็เกิดความเคลื่อนไหว
มือผีสีดำสนิทสองข้างยื่นออกมาจากพื้นซีเมนต์ คว้าข้อเท้าของเขาจากซ้ายและขวา
นั่นคือมือผีที่หลี่จื้ออันสร้างขึ้น ไม่รู้ว่ามันซ่อนอยู่ใต้ดินตั้งแต่เมื่อไร
นิ้วทั้งห้าของมือผีหุบเข้าหากัน ร่างของหลี่เจี๋ยเหย่เสียการทรงตัวในทันที ล้มคะมำไปข้างหน้า
แต่ปฏิกิริยาของเขาเร็วกว่ามือผีเสียอีก
ในจังหวะที่ร่างกำลังจะกระแทกพื้น หลี่เจี๋ยเหย่ใช้มือข้างเดียวยันพื้น ก่อนจะก้มตัวลง อีกมือแปรเป็นฝ่ามือดาบ พลางโอบล้อมด้วยไอสีดำ ฟันใส่มือผีที่ข้อเท้าอย่างแรง
สันมือฟันลงบนข้อมือของมือผี ไอผีสีดำกัดกร่อนกันเอง ส่งเสียงซู่ซ่าบาดหู
มือผีคลายออก
หลี่เจี๋ยเหย่ฉวยโอกาสกลิ้งถอยหลังออกไป ตั้งระยะห่างได้อีกครั้ง
เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง เงยหน้ามองไปข้างหน้า
หลี่จื้ออันพุ่งมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว
ใบหน้าซีดเทานั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม เบ้าตากลวงโบ๋ทั้งสองข้างจ้องตรงมายังดวงตาของเขา
มือผียกสูงขึ้น นิ้วทั้งห้าชิดติดกัน แทงลงมาที่หน้าอกของเขา
หลี่เจี๋ยเหย่ยันพื้นดีดตัวขึ้นในทันที ร่างทั้งร่างทะยานขึ้นไป
มือผิวืดผ่านแผ่นหลังของเขา แทงพลาดไปปักลงบนพื้นซีเมนต์ เศษหินกระเด็นกระจาย
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
หลี่จื้ออันแข็งแกร่งขึ้นมากในการบ้านครั้งนี้
ยิ่งเมื่อรวมกับมือผีสองข้างที่โผล่ออกมาได้จากทุกทิศทางแล้ว การปะทะกันซึ่งหน้าเป็นเรื่องที่ต้องจ่ายราคาแพงเกินไป
เอาเถอะ ที่จริงก็ไม่ใช่ว่าราคาแพงเกินไปหรอก
แค่สู้ไม่ไหวเท่านั้นเอง
หลี่เจี๋ยเหย่ตัดสินใจได้แล้ว เขาหันหลังวิ่งทันที
หลี่จื้ออันชะงักไปครู่หนึ่ง
“อย่าคิดว่าจะหนีไปได้!”
เสียงคำรามของหลี่จื้ออันดังมาจากด้านหลัง
ฝีเท้าของเขากระแทกพื้นซีเมนต์ดังหนักหน่วง ต่อมาก็มีเสียงลม มือผีกรีดผ่านอากาศ ไล่แทงแผ่นหลังของหลี่เจี๋ยเหย่มา