“เสียงอะไรน่ะ?”
บริเวณใกล้อาคารเรียน หลินรั่วเหยาหดคอ มองไปรอบ ๆ อย่างกังวล
“หรือมีคนกระโดดตึก?”
กู้ผิงเซิงเองก็สงสัยเช่นกัน
ถึงอย่างไร ในโรงเรียนเอาชีวิตรอดอันโหดร้ายแห่งนี้ นักเรียนและครูที่ทนรับความจริงไม่ไหวจนกระโดดตึกก็มีไม่น้อย ปกติก็มีนักเรียนที่กระโดดตึกเพราะความกดดันจากการเรียน หรือถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียนอยู่แล้ว ตอนนี้คงยิ่งมีมากกว่าเดิม
ทั้งสองจึงไม่ได้ใส่ใจนัก หลังจากเดินหากล่องสมบัติอยู่พักหนึ่ง กู้ผิงเซิงกับหลินรั่วเหยาก็แยกย้ายกลับหอพักของตน
...
พอกลับถึงหอพัก กู้ผิงเซิงก็ขึ้นไปบนเตียง แล้วเห็นลั่วชิงเสวี่ยกำลังรอเขาเข้านอนอยู่ เธอกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนขยับเข้ามาใกล้...
กู้ผิงเซิงหัวเราะเบา ๆ “เบาเสียงหน่อย บางครั้งก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าปลุกเธอทุกครั้งคงไม่ค่อยดี”
“งั้นก็ปิดปากฉันไว้สิ~”
...
...
เช้าวันถัดมา
กู้ผิงเซิงตื่นขึ้นมาแล้วเหลือบมองเวลา ตอนนี้เพิ่งหกโมงเช้า เขาเปิดดูแผงคุณสมบัติ ค่าพละกำลังกับค่าสติเต็มทั้งคู่ เมื่อวานเก็บเกี่ยวมาได้ไม่น้อย บวกกับที่สะสมไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้มีเหรียญผีอยู่ถึง 23 เหรียญ หลังทำการบ้านวันนี้เสร็จ บางทีอาจลองชิมอาหารในโรงอาหารดูได้
มีทั้งอาหารร้อน ๆ อย่างเนื้อหนึ่งอย่างผักหนึ่ง หรือเนื้อสองอย่างผักหนึ่ง กินอาหารปกติพวกนี้ย่อมดีกว่าแทะขนมปังหรือบิสกิตอัดแท่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกินไม่ดีหรือเปล่า ช่วงนี้กู้ผิงเซิงรู้สึกว่าสีหน้าตัวเองดูไม่ค่อยดีนัก
แต่มีเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจ กู้ผิงเซิงรู้สึกว่าตัวเองตื่นเช้าขึ้นทุกครั้ง เมื่อวานดูเหมือนจะนอนแค่หกชั่วโมง ถ้าเป็นปกติ นอนหกชั่วโมงก็พอไหว แต่คงรู้สึกง่วงมาก และไม่สดชื่นไปทั้งตัวเหมือนตอนนี้