หลายคนกระซิบกระซาบกัน แต่ก็ถกกันไม่รู้เรื่อง
ในตอนนั้นเอง นักเรียนชายร่างกำยำคนหนึ่งจากห้องสองก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมา!
“ไปตายซะ! ลูกสาวแกจะมีกี่คนก็ช่าง! วันนี้ฉันจะฆ่าไอ้เดรัจฉานอย่างแกให้ได้!!!”
ดวงตาของเขาแดงก่ำ คว้าเก้าอี้ใต้ก้นขึ้นมา ก่อนฟาดเข้าใส่หัวล้านกลางกระหม่อมอันอ้วนฉุของหวังเจี้ยนเย่อย่างแรง เสียงลมหวีดหวิวตามแรงเหวี่ยง!
ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว!
ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนชายหรือนักเรียนหญิง ห้องหนึ่งหรือห้องสอง ทุกคนต่างตาแดงก่ำ
เรื่องชั่ว ๆ ที่หวังเจี้ยนเย่เพิ่งสารภาพออกมาก่อนหน้านี้ ทำให้ทุกคนรังเกียจเขาจนสุดขีด
“ตีมันให้ตาย! ไอ้ครูสารเลว!”
“ไอ้เวรเอ๊ย วันนี้ฉันจะลงทัณฑ์แทนสวรรค์เอง!”
“แกมีอะไรกับแฟนฉัน ฉันจะตีแกให้ตายเดี๋ยวนี้!!!”
“ไอ้ของน่าขยะแขยง แกยังมานอนกับฉันอีก!”
คนกว่าสิบคนกรูกันเข้าไปเหมือนฝูงหมาป่า พริบตาเดียวก็ล้อมที่นั่งของหวังเจี้ยนเย่ไว้จนแน่นขนัด ต่างด่าทอและรุมชกเตะไม่ยั้ง หมายเอาชีวิตเขาให้ได้
ไม่ว่าจะเป็นคนที่ถูกเขาหลับนอนด้วย หรือคนที่ถูกเขาสวมเขา ทุกคนต่างโกรธแค้นอย่างยิ่ง
“โอ๊ย! อย่าตี! อย่าตีหน้า! ช่วยด้วย!!!”
หวังเจี้ยนเย่ถูกกดอยู่ข้างล่าง ร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ!
“พวกแกบีบฉันเอง!!!”
เสียงคำรามแหลมบาดหูดังมาจากใต้ฝูงคน
วินาทีถัดมา เขาก็ใช้พรสวรรค์ที่เพิ่งปลุกพลังขึ้นมาโดยไม่ลังเล!
“หึ่ง!”
อากาศพลันสั่นไหวเบา ๆ
หวังเจี้ยนเย่ที่เมื่อครู่ยังถูกทุกคนกดลงกับพื้นและรุมยำ พลันหายวับไปจากตรงนั้น!