หวังเจี้ยนเย่หลบอยู่ในห้องทำงานครูของตนเอง ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารบริหาร ณ เวลานี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลนลาน กำลังมองหาที่ซ่อนภายในห้องทำงาน เฟอร์นิเจอร์ในห้องมีอยู่ไม่น้อย ทั้งโซฟา ตู้เสื้อผ้า โต๊ะทำงาน และอื่น ๆ พื้นที่กว้างขวางจนใหญ่กว่าหอพักนักศึกษาสองห้องรวมกันเสียอีก
แม้การซ่อนตัวในสถานที่ที่ตนเคยทำงานจะอันตรายมาก แต่มีคำกล่าวว่า ยิ่งเป็นสถานที่อันตราย ก็ยิ่งปลอดภัย
หวังเจี้ยนเย่ได้แต่หวังว่าตนจะรอดไปได้...
แน่นอนว่า หากไม่จำเป็น เขาก็ยังต้องใช้พรสวรรค์ของตน...
...
หน้าประตูอาคารบริหาร
หลี่จื้ออันกับจางเวยเวยมาถึงก่อนแล้ว
“ฉันจำที่นี่ได้ ก่อนหน้านี้พี่กู้เคยถูกอาจารย์คนหนึ่งหาเรื่องอยู่ตรงนี้... อาจารย์ฝ่ายบริหารคนหนึ่งน่ะ”
ความคิดของเขาหวนกลับไปยังเรื่องก่อนหน้านี้
“อาจารย์ที่ปรึกษาก็น่าจะเป็นอาจารย์ฝ่ายบริหารเหมือนกันนี่”
จางเวยเวยพูดขึ้นจากด้านข้าง
“หวังเจี้ยนเย่จะโง่ถึงขั้นมาซ่อนอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”
“แต่ตำแหน่งที่แสดงก็อยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ? หึ ๆ... เขาฉลาดไม่เบา ถ้าไม่มีความสามารถในการตามหาคนเป็นวงกว้าง พวกเราอาจหาเขาไม่เจอก็ได้ คงนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะรอพวกเราอยู่ในที่ทำงานเก่าของตัวเอง”
หลี่จื้ออันหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“มนุษย์นี่เปราะบางจริง ๆ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผีดุร้าย... มนุษย์มีพรสวรรค์ถึงจะพอต่อกรกับผีดุร้ายได้ แต่ถ้าผีดุร้ายมีพรสวรรค์ มนุษย์ก็ไม่มีทางสู้ได้”
...
ผีดุร้ายทั้งสองเริ่มแยกกันค้นหาหวังเจี้ยนเย่ไปทั่วอาคารบริหาร
หวังเจี้ยนเย่ซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าในห้องทำงานของตน สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
ไม่นาน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง จากนั้นหวังเจี้ยนเย่ก็มองผ่านช่องประตูตู้ เห็นมือผีสีดำสนิทอันน่าสะพรึงกลัวหลายมือกำลังค้นหาตัวเขาตามมุมต่าง ๆ ของห้องอย่างชัดเจน